Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Φεβρουάριος 2006                               Τεύχος 318

ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ


Η πορεία του χρηματιστηρίου, των δημόσιων οικονομικών, αλλά και ολόκληρης της οικονομίας περνά αναμφίβολα μέσα από την προσπάθεια αναδιάρθρωσης του ευρύτερου δημόσιου τομέα


Σε αγώνα δρόμου για τον όσο το δυνατόν ταχύτερο εκσυγχρονισμό τους, έχουν μπει κατά τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις του δημοσίου. Το ζητούμενο βέβαια είναι το κατά πόσο οι προσπάθειες αυτές είναι επιτυχημένες και ακόμη το κατά πόσο θα μπορούσαν να είναι ταχύτερες και αποτελεσματικότερες.
Εδώ και μια σειρά ετών, είχαμε δει για παράδειγμα μακροπρόθεσμα προγράμματα μείωσης των θέσεων εργασίας (Ο.Τ.Ε., τράπεζες, Ε.Δ.Α.Π., κ.α.) καθώς και πολιτικές που προσπαθούσαν να κάνουν τις δημόσιες εταιρίες να λειτουργήσουν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Σήμερα, έχουμε την κυβέρνηση να επιχειρεί να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο εργασίας για τους νεοπροσλαμβανόμενους εργαζόμενους. Η ουσία είναι ότι εδώ και κάποια χρόνια έχει αρχίσει ένας κρίσιμος αγώνας εξυγίανσης που θα πρέπει οπωσδήποτε να αποδώσει.


Ευχάριστες εξαιρέσεις
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι αλλαγές είναι τόσο μεγάλες, έτσι ώστε οι ίδιες οι εταιρίες να αποποιούνται το χαρακτηρισμό της δημόσιας εταιρίας. Η ηγεσία της Εθνικής Τράπεζας για παράδειγμα δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι αποτελεί μια ιδιωτική, πολυμετοχική, εταιρία, παρά το γεγονός ότι η εκάστοτε κυβέρνηση ορίζει το ανώτατο management της. Ωστόσο, η σημερινή εικόνα είναι πολύ διαφορετική από την κλασική εικόνα που γνωρίζαμε πριν από χρόνια. Το έργο του αείμνηστου Βασίλη Καρατζά, αλλά και η συνέχισή του από τη σημερινή διοίκηση του κ. Τάκη Αράπογλου έχουν αλλάξει τα δεδομένα: ο άλλοτε «κοιμώμενος γίγαντας» είναι σήμερα ο Όμιλος με την υψηλότερη αποδοτικότητα ιδίων κεφαλαίων στην Ελλάδα στον κλάδο και έχει αποκτήσει πλέον ισχυρή περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Μεσολάβησαν προγράμματα εθελουσίας εξόδου του προσωπικού, πολιτικές επέκτασης στην καταναλωτική πίστη, σειρά χρεώσεων προς τους πελάτες προκειμένου να περιοριστούν οι «ουρές» στα γκισέ των καταστημάτων, αλλά και επιθετικότερη πολιτική στην προσέλκυση πελατών.


H Cosmote, από την πρώτη κιόλας ημέρα λειτουργίας της, τόνιζε σε όλους τους τόνους ότι πρόκειται για μια ιδιωτική εταιρία, παρά το ότι ήταν θυγατρική του Ο.Τ.Ε. Προς την κατεύθυνση αυτή συνέβαλε και ο τρόπος λειτουργίας της, καθώς οι «άνωθεν παρεμβάσεις» ήταν πολύ περιορισμένες και δεν είχαμε μεταβολές στο ανώτατο management όταν άλλαξε η κυβέρνηση, το Μάρτιο του 2004. Όταν μάλιστα ορισμένοι σύμβουλοι πρότειναν ότι θα ήταν προτιμότερο για τον Ο.Τ.Ε. να απορροφήσει τη θυγατρική του εταιρία, τότε υπήρξαν αντιδράσεις γιατί φοβήθηκαν ότι κάτι τέτοιο θα «φρέναρε» το ρυθμό ανάπτυξης του Ο.Τ.Ε. στο χώρο της κινητής τηλεφωνίας. Και φυσικά αυτά που πέτυχε η Cosmote δεν είναι λίγα. Αν και ξεκίνησε τρίτη, κατάφερε να αναρριχηθεί στην πρώτη θέση από πλευράς μεριδίου αγοράς και να διαθέτει σήμερα μια ισχυρή παρουσία στα Βαλκάνια (Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία). Σε ό,τι αφορά μάλιστα την κερδοφορία, η Cosmote συνεχίζει εδώ και χρόνια να αναπτύσσεται με σημαντικούς ρυθμούς, διαψεύδοντας εδώ και αρκετά χρόνια όσους αναλυτές δήλωναν ότι η εταιρία «έχει εισέλθει στο στάδιο της ωριμότητας». Και όλα αυτά, χωρίς να έχουν αποδώσει οικονομικά στον κλάδο, οι υπηρεσίες τύπου i-mode.


Στα Ελληνικά Πετρέλαια επίσης, η συνδιοίκηση ελληνικού δημοσίου και Ομίλου Λάτση φαίνεται να επέδρασε θετικά, σε μια εταιρία βέβαια που πάντοτε διακρινόταν για ένα τρόπο λειτουργίας, πολύ ανώτερο από το μέσο όρο του κρατικού τομέα.


Ο Ο.Π.Α.Π. επίσης, έχει καταφέρει να γεμίσει πολλές φορές το δημόσιο ταμείο, κλείνοντας «τρύπες» των προϋπολογισμών.
Γιατί αναφερθήκαμε όμως στις περιπτώσεις της Εθνικής Τράπεζας και της Cosmote, όπου οι διοικήσεις τους επιμένουν ότι δεν πρόκεινται για εταιρίες του δημοσίου. Για να δείξουμε ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς του δημοσίου δεν αποτελεί απαραίτητα τροχοπέδη στην ανάπτυξη των εταιριών, αρκεί να βρεθούν τα κατάλληλα άτομα για να ασκήσουν το management, αλλά και το δημόσιο να κατανοήσει ότι οι παρεμβάσεις του θα πρέπει να περιορίζονται μόνο στο πώς θα ενδυναμώσει την εταιρία. Πράγμα ωστόσο, που σπάνια γίνεται.
Αν η αξιολόγηση των πραγμάτων γίνεται εκ του αποτελέσματος, τότε η πρόσφατη ανάλυση της ICAP παρουσιάζει με εύγλωττο τρόπο τα πολύ φτωχά αποτελέσματα των περισσότερων εταιριών του δημοσίου και την ανύπαρκτη μέση αποδοτικότητα των ιδίων κεφαλαίων τους, παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές αποτελούν μονοπώλια. Τα αίτια είναι πολλά. Από το υψηλό κόστος λειτουργίας, έως – συχνά – την έλλειψη διαφάνειας και την κατασπατάληση πόρων. Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές όπου είτε το management είναι ανίκανο, είτε δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτω από ένα σφιχτό εναγκαλισμό του δημόσιου παράγοντα.


Το παράδοξο της Δ.Ε.Η.
Ας έρθουμε για παράδειγμα στην περίπτωση της Δ.Ε.Η. όπου η εταιρία δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει το ύψος των τιμολογίων της, αλλά ούτε και να ελέγξει σαφώς το κόστος της, γιατί οι πολιτικές προσλήψεων συχνά αποφασίζονται άνωθεν... Ούτε όμως και η επενδυτική πολιτική χαράσσεται ουσιαστικά από το management, οπότε ο ρόλος της διοίκησης είναι σαφώς περιορισμένος. Ενώ για παράδειγμα τα τελευταία χρόνια, οι διοικήσεις της Δ.Ε.Η. εισηγούνται υψηλές αυξήσεις τιμολογίων, οι κυβερνήσεις προχωρούν σε αυξήσεις ανάλογες του πληθωρισμού, ενώ το δημόσιο χρωστάει πάνω από 30 εκατ. ευρώ στη Δ.Ε.Η. για κατανάλωση που δεν έχει πληρώσει... Αν σε όλα αυτά προσθέσει κάποιος τα όσα «γραφικά» συνέβησαν την τελευταία διετία (ο πρόεδρος να παραπέμπει το διευθύνοντα σύμβουλο στον εισαγγελέα, το διοικητικό συμβούλιο να συνεδριάζει χωρίς τον πρόεδρο, ο πρόεδρος να λογομαχεί δημόσια με τους υπουργούς και τον προθυπουργό, να αλλάζουν ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος, να πλήττεται το κύρος της Επιχείρησης λόγω των διακοπών ρεύματος, να φέρεται η διοίκηση της Δ.Ε.Η. ως προνομιακός φορέας εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων, κ.λπ.) τότε κατανοεί κάποιος το μέγεθος του προβλήματος. Και κάπως έτσι εξηγείται το γιατί η μετοχή υποχωρεί, σε μια περίοδο όπου πολλά blue chips της Σοφοκλέους έχουν κερδίσει πάνω από 200% κατά την τελευταία τριετία.
Μόνο κατά τη τελευταία διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία (τελευταία διετία) σε πολλές εταιρίες προλάβαμε και είδαμε αλλαγές προσώπων στο ανώτατο management (!): Ο.Π.Α.Π., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ο.ΛΠ., Ε.Υ.Α.Θ., Δ.Ε.Η., κ.λπ.


Τράπεζες-ασφάλειες
Με εξαίρεση την Εθνική Τράπεζα, η διαφορά μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα μπορεί να φανεί ανάγλυφα στον κλάδο των τραπεζών. Το 1992 η πανίσχυρη τότε Εμπορική Τράπεζα πούλησε την Τράπεζα Πειραιώς, μια ημιθανή θυγατρική της με ασήμαντα μερίδια αγοράς, σε ιδιώτες. Σήμερα, η Τράπεζα Πειραιώς είναι περισσότερο κερδοφόρα από την Emporiki Bank, όπως επίσης και από την ΑΤΕ Bank, τον άλλο χρηματοπιστωτικό κολοσσό του δημοσίου. Και φυσικά, υψηλότερες κερδοφορίες και μερίδια αγοράς από τις δύο αυτές κρατικές τράπεζες, έχουν καταφέρει να επιτύχουν τόσο η Alpha Bank, όσο και η Eurobank.
Emporiki και ATE Bank λειτουργούν σήμερα με υψηλούς συντελεστές κόστους/εσόδων και κατά τα τελευταία χρόνια έχουν απολέσει σημαντικά μερίδια αγοράς. Σήμερα, έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια αντεπίθεσης που φαίνεται ότι αποδίδει καρπούς. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, γιατί σε μειώσεις κόστους δεν προχωρούν μόνο οι δύο συγκεκριμένες τράπεζες, αλλά και ολόκληρος ο ανταγωνισμός.
Τα ίδια θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος και για τον ασφαλιστικό κλάδο. Η προ λίγων ετών ιδρυθείσα Eurolife της Eurobank, κατάφερε να περάσει στον κλάδο ζωής την Εθνική Ασφαλιστική, χωρίς να διαθέτει ασφαλιστικό δίκτυο, παρά μόνο με τη συνδρομή του bancassurance. Ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Ασφαλιστικής κ. Δούκας Παλαιολόγος, ένα χρόνο πριν ανακοίνωνε με έμφαση ότι η εταιρία του θα πρέπει να εκμεταλλευτεί στην πράξη το bancassurance. Δηλαδή, η Εθνική Ασφαλιστική, η θυγατρική της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, δεν είχε καταφέρει να επιτύχει ό,τι είχαν καταφέρει στο πολλαπλάσιο, ανταγωνιστικές εταιρίες με πολύ μικρότερο τραπεζικό δίκτυο να τις υποστηρίζει. Το θετικό είναι ότι οι «κινήσεις Παλαιολόγου» έχουν αρχίσει να αποδίδουν.
Και φυσικά, η Εθνική Ασφαλιστική αποτελεί την καλύτερη περίπτωση κρατικής ασφαλιστικής εταιρίας. Η Φοίνιξ-Metrolife-Εμπορική αφού βρέθηκε ουσιαστικά με αρνητικά ίδια κεφάλαια το 2004, προχώρησε (για μια ακόμη φορά) σε αύξηση κεφαλαίου της τάξεως των 100 εκατ., αλλά ακόμη και σήμερα δεν διαθέτει business plan και είναι αμφίβολο αν η εταιρία θα βρεθεί «στα σχέδια» του νέου ιδιοκτήτη της μητρικής Emporiki Bank όποιος κι αν είναι αυτός.
Όσο για την Αγροτική Ασφαλιστική, παρατηρείται μεν μια ταχεία ανάπτυξη κερδών, η οποία όμως οφείλεται κυρίως στη βελτίωση των επενδυτικών αποτελεσμάτων και όχι στην αύξηση της παραγωγής.


Το εγχείρημα του Ο.Τ.Ε.
Η ανάληψη του management του Οργανισμού από τον κ. Παναγή Βουρλούμη έφερε ένα κλίμα αισιοδοξίας στην αγορά, γύρω από το κατά πόσο ο Ο.Τ.Ε. θα καταφέρει να αναδιαρθρωθεί και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Ο Ο.Τ.Ε. είχε (και έχει) να αντιμετωπίσει σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα, όπως το υψηλό κόστος λειτουργίας του, η χαμηλή παραγωγικότητα, ο οξυνόμενος ανταγωνισμός στο εσωτερικό, τα αιτήματα των ανταγωνιστών για αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, αλλά και τα «ανοίγματα» στο εξωτερικό.
Το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου πέρασε «διά πυρός και σιδήρου» και θα κριθεί στην πράξη. Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Ο.Τ.Ε. σταθεροποίησε την κατάσταση και κατάφερε να σταματήσει τις απώλειες μεριδίων αγοράς. Παράγοντες μάλιστα της αγοράς προβλέπουν ότι οι απώλειες του Οργανισμού στη σταθερή τηλεφωνία δύσκολα θα ξεπεράσουν το 1% κατά την επόμενη τριετία. Σε ό,τι αφορά τέλος στο εξωτερικό, γίνονται σαφείς προσπάθειες αντιμετώπισης του θέματος. Συμπερασματικά λοιπόν, τα προβλήματα έχουν εντοπιστεί και έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζονται. Ο βαθμός επιτυχίας στην αντιμετώπισή τους, θα φανεί στο μέλλον.


Κρατικές εταιρίες και χρηματιστήριο
Οι εταιρίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι αυτές που στήριξαν το ελληνικό χρηματιστήριο κατά τα τελευταία χρόνια, περιορίζοντας το βαθμό πτώσης του Γενικού Δείκτη έως και το 2002 και πρωτοστατώντας στην άνοδο των χρηματιστηριακών τιμών από την άνοιξη του 2003 έως και σήμερα.
Αυτό συνέβη για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται:
1. Η μεγάλη αύξηση κερδών που σημείωσαν πολλές από τις εισηγμένες εταιρίες του δημοσίου, όπως για παράδειγμα η Εθνική Τράπεζα, ο Ο.Π.Α.Π., τα Ελληνικά Πετρέλαια, κ.ά.
2. Η στροφή της αγοράς προς τους τίτλους υψηλής κεφαλαιοποίησης, στους οποίους τα «κρατικά χαρτιά» έχουν βαρύνουσα θέση.
3. Η πολιτική της κυβέρνησης για συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων-μετοχοποιήσεων, με αποτέλεσμα να έχουμε κατά τα τελευταία χρόνια πωλήσεις μειοψηφικών πακέτων σε Ο.Π.Α.Π., Ελληνικά Πετρέλαια, Ο.Τ.Ε., κ.α.



Η άνοδος των κρατικών blue chips


Εθνική Τράπεζα:
Από τα 8,5 ευρώ του 2003 πάνω από τα 35 ευρώ στις αρχές του 2006. Και όμως, οι δείκτες P/E δεν εκτινάχθηκαν γιατί, παράλληλα, εκτοξεύθηκε και η κερδοφορία. Η μεγάλη άνοδος των εσόδων συνοδεύτηκε και από σταθεροποίηση των δαπανών.


Εθνική Ασφαλιστική:
Ωφελήθηκε τόσο από την άνοδο των λειτουργικών επιδόσεών της, όσο και από την αύξηση της αξίας του επενδυτικού της χαρτοφυλακίου. Κινήσεις για περικοπές κόστους (προγράμματα εθελουσίας εξόδου) έγιναν και στην Εθνική Ασφαλιστική.


Δ.Ε.Η.:
Η μεγάλη αύξηση της τιμής του πετρελαίου επιβάρυνε τα αποτελέσματα της Επιχείρησης, ενώ η απουσία σαφούς «growth story» έδιωξε πολλά ξένα θεσμικά χαρτοφυλάκια. Ανασταλτικά επηρέασε και η πτώση του μερίσματος που αναμένεται να διανεμηθεί φέτος (σε κάθε περίπτωση πάντως, θα είναι τουλάχιστον 50 λεπτά ανά μετοχή).


Ο.Π.Α.Π.:
 Παρά τη μεγάλη άνοδο της μετοχής, η μερισματική απόδοση παραμένει ικανοποιητική και η κερδοφορία αυξανόμενη. Το μεγάλο «στοίχημα» είναι η διατήρηση του θεσμικού πλαισίου για τα μονοπώλια τυχερών παιχνιδιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ σημαντικής σημασίας είναι και η δρομολογούμενη προμήθεια για τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του Οργανισμού.


Ο.Τ.Ε.:
Ο υπερδιπλασιασμός της τιμής της μετοχής κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο απορρέει από το γεγονός ότι η αγορά έχει προεξοφλήσει σε σημαντικό βαθμό το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης που υλοποιεί ο Οργανισμός. Οφέλη και από τη συνεχή άνοδο των κερδών της θυγατρικής Cosmote.


Ελληνικά Πετρέλαια:
Τα πολύ υψηλά περιθώρια διύλισης και οι προσπάθειες περιορισμού του κόστους είχαν ως αποτέλεσμα την εκτίναξη των κερδών του Ομίλου. Το business plan της πενταετίας είναι ιδιαιτερα φιλόδοξο, περιλαμβάνοντας και επέκταση στην ενέργεια, η οποία όμως θα πρέπει να αποδείξει ότι είναι κερδοφόρος.
Μελέτη της ICAP
Οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί (ΔΕΚΟ) βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Αφ ενός μεν εξ αιτίας της μεταρρύθμισης του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας τους, την οποία εισάγει η κυβέρνηση με στόχο τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας, τη βελτίωση των οικονομικών αποτελεσμάτων και τον περιορισμό των δανειακών αναγκών τους, αφ ετέρου λόγω της μεγάλης σημασίας που έχουν οι ΔΕΚΟ για την ελληνική οικονομία. Ειδικότερα, το 2005 το σύνολο των εσόδων των 48 ΔΕΚΟ, οι οποίες αναφέρονται στο προϋπολογισμό του 2006, συμπεριλαμβανομένων και των επιχορηγήσεων, αντιστοιχούσε σε ποσοστό 8,8% του ΑΕΠ, οι δε ακαθάριστες δανειακές τους ανάγκες σε 1,5%. Στο πλαίσιο αυτά, η ανάλυση των οικονομικών αποτελεσμάτων των ΔΕΚΟ, όπως αυτά καταγράφονται από τους ισολογισμούς και τους λογαριασμούς αποτελεσμάτων χρήσεως, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι πίνακες της μελέτης (δημοσιεύτηκαν στο προηγούμενο τεύχος του ΧΡΗΜΑ) παρουσίασαν τον ενοποιημένο ισολογισμό και λογαριασμό αποτελεσμάτων χρήσεως, καθώς και βασικούς χρηματοοικονομικούς δείκτες 43 ΔΕΚΟ, οι οποίες έχουν δημοσιοποιήσει τα αποτελέσματά τους για το 2004. Τα συνολικά κεφάλαια των 43 αυτών ΔΕΚΟ ανήλθαν το 2004 σε 34,5 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 11,3% έναντι του προηγουμένου έτους. Τα κεφάλαια αυτά κάλυπταν το 18,7% του ενεργητικού του εταιρικού τομέα της οικονομίας, τα  μεγέθη του οποίου παρουσιάζονται στην έκδοση «Η Ελλάδα σε Αριθμούς 2006», η οποία συνοδεύει τον Ελληνικό Οικονομικό Οδηγό της ICAP και βρίσκεται στην ιστοσελίδα www.icap.gr. Το μεγαλύτερο τμήμα της αύξησης των κεφαλαίων των ΔΕΚΟ οφείλεται στα καθαρά πάγια και κυρίως στις αυξήσεις που καταγράφηκαν στον ΟΣΕ, στη ΔΕΗ και στον ΟΑΣΑ. Η χρηματοδότηση έγινε κατά ποσοστό 57,3% από ίδια κεφάλαια. Aυτό εν πολλοίς οφείλεται στις ΔΕΗ και ΟΑΣΑ, τα ίδια κεφάλαια των οποίων σημείωσαν μεγάλη αύξηση. Έτσι, υπήρξε ελαφρά βελτίωση του δείκτη ξένα προς ίδια κεφάλαια από 1,13 σε 1,08. Οι εξελίξεις στον εταιρικό τομέα ήταν αρκετά διαφορετικές. Κατ’ αρχάς, η αύξηση του ενεργητικού ήταν αρκετά βραδύτερη, 7,8% επιπλέον, η διεύρυνση των παγίων «εξηγεί» μόνο το 63% της συνολικής μεταβολής, η οποία χρηματοδοτήθηκε κατά κύριο λόγο μέσω υποχρεώσεων. Οι πωλήσεις των 43 ΔΕΚΟ αυξήθηκαν με ρυθμό 11,3% και έφθασαν τα 13,2 δισ. ευρώ, αντιπροσωπεύοντας το 9,1% του κύκλου εργασιών του εταιρικού τομέα. Στην αύξηση αυτή πρωταγωνίστησαν τα ΕΛΠΕ, βοηθούμενα από τις αυξημένες τιμές του πετρελαίου, και ακολούθησε η ΔΕΗ: ο κύκλος εργασιών των πρώτων διευρύνθηκε εντυπωσιακά, κατά 21,3% σε 4,5 δισ ευρώ, ενώ αυτός της δεύτερης κατά 5,8% σε 4,1 δισ. ευρώ. Οι δύο αυτές αυξήσεις καλύπτουν περισσότερο από τα δύο τρίτα της συνολικής μεταβολής των πωλήσεων των 43 ΔΕΚΟ. Η αύξηση των μικτών κερδών ήταν περιορισμένη: μόλις 3,9% σε 1,2 δισ. ευρώ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι 27 από τις 43 μονάδες υπέστησαν μείωση των μικτών κερδών τους. Αντίθετα, στο σύνολο του εταιρικού τομέα, τα μικτά κέρδη σημείωσαν ικανοποιητική αύξηση 7,9%. Το δε μέσο περιθώριο μικτού κέρδους των ΔΕΚΟ παρέμεινε κατά πολύ χαμηλότερο του αντίστοιχου του εταιρικού τομέα, 9,2% έναντι 20,8%. Η μικρή άνοδος των μικτών κερδών και η σημαντική αύξηση των δαπανών διοίκησης και διάθεσης οδήγησε σε μεγάλη χειροτέρευση του λειτουργικού αποτελέσματος: οι ζημιές διευρύνθηκαν από 118 εκατ. ευρώ σε 304 εκατ. ευρώ. Αντίστοιχη ήταν και η εικόνα για το προ φόρου αποτέλεσμα των ΔΕΚΟ. Τα χαμηλά κέρδη των 22 εκατ. ευρώ του 2003, μετατράπηκαν σε ζημιές 352 εκατ. ευρώ το 2004. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι 22 από τις 43 ΔΕΚΟ ήταν ζημιογόνες το 2004.
Η περισσότερο κερδοφόρος ήταν η ΔΕΗ με 405 εκατ. ευρώ και ακολούθησαν τα ΕΛΠΕ με 184 εκατ. ευρώ. Από την άλλη πλευρά του λόφου, τις υψηλότερες ζημίες είχαν ο ΟΣΕ με 576 εκατ. ευρώ και η ΕΘΕΛ 167 εκατ. ευρώ. Η εικόνα αυτή ήταν αντίθετη με εκείνη που καταγράφει τις εξελίξεις στο σύνολο του εταιρικού τομέα. Τα καθαρά κέρδη των 20.729 εταιριών παρέμειναν στάσιμα σε 7,0 δισ. ευρώ, ενώ η αναλογία κερδοφόρων-ζημιογόνων επιχειρήσεων ήταν 2,3:1.


Του Στέφανου Κοτζαμάνη

  Περιεχόμενα
Editorial: Έξι χρόνια μετά...
Επενδύσεις: «ΜΑΧΕΣ ΓΙΓΑΝΤΩΝ» ΣΤΗΝ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Επενδύσεις: Ανοχή στον κίνδυνο δείχνουν οι επενδυτές
Αφιέρωμα: Γαλακτοβιομηχανίες: Σκληρές μάχες χωρίς θύματα!
Θέμα: ΤΡΑΠΕΖΕΣ: ΣΤΡΟΦΗ ΠΕΛΑΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΚΕΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ
Αφιέρωμα: ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ
Αφιέρωμα: Μαζική Εστίαση: Σε φάση περισυλλογής
¶ρθρο: H Ελληνική Επενδυτική Δραστηριότητα και η διείσδυση των Ελληνικών Τραπεζών στα Βαλκάνια
¶ρθρο: Coca-Cola 3Ε: Συνδυασμός αμυντικού τίτλου και growth story
Θέμα: ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΩΝ : Ανασκόπηση για το Μήνα Ιανουάριο του 2006
Θέμα: H Αγορά του Aλουμινίου
¶ρθρο: Από το 1999... έως σήμερα
Θέμα: «Μάχες» στην αγορά του ψωμιού

 Όροι και προϋποθέσεις του site