Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Δεκέμβριος 2011-τ.378                              

EUROMONEY_DECEMBER


ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Η ΟΔΥΝΗΡΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗΣ


Οι επενδυτές σε μετοχές και ομόλογα δεν είναι διατεθειμένοι πλέον να υποστηρίξουν το μεγάλο τραπεζικό μοντέλο το οποίο κυριάρχησε σε παγκόσμιο επίπεδο εδώ και τουλάχιστον μία ολόκληρη γενιά. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στον «τεμαχισμό» μεγάλων, πολύπλοκων, πολυεθνικών τραπεζών σε πολύ μικρότερα και εξειδικευμένα ιδρύματα.
Ο Peter Lee εξετάζει πώς μία «αργή» τράπεζα καθοδηγούμενη από τους επενδυτές μπορεί να καταφέρει αυτό στο οποίο πολιτικοί και οι κανονιστικές αρχές απέτυχαν



Οι διοικητές των τραπεζών βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης. Το ίδιο και πολλοί ανώτατοι και ανώτεροι τραπεζίτες που βρίσκονται υπό τη διοίκηση τους, και κερδίζουν τα προς το ζην συμβουλεύοντας άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στο πως να  χρηματοδοτούνται. Καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου καλοκαιριού  έως και το τέλος του Σεπτέμβρη, οι αγορές χρεών ήταν «αεροστεγώς» κλειστές για τις τράπεζες. Κυριολεκτικά δεν γινόταν κανένα ντιλ.
Οι τραπεζίτες το αποδίδουν σε ένα συνδυασμό παραγόντων. Ο κυριότερος είναι η τεράστια αβεβαιότητα που περιέβαλε την Ευρωζώνη, η οποία ανέβασε τόσο τα σπρεντ που οι περισσότερες τράπεζες δεν ήταν προετοιμασμένες να τα πληρώσουν.
Όσο η χρηματοδότηση πάγωνε τα σπρεντ, οι τραπεζίτες προσπαθούσαν να πείσουν το «Euromoney» ότι τα δικά τους ιδρύματα δεν θα επηρεάζονταν τόσο πολύ. Είχαν προχρηματοδοτήσει τις ανάγκες τους για το 2011, στο πρώτο 6μηνο του έτους, όταν οι αγορές ήταν πολύ πιο «δεκτικές». Παρέμειναν ενεργές στις ασφαλείς κεφαλαιαγορές και στις ιδιωτικές τοποθετήσεις. Το ενθουσιώδες καλωσόρισμα στην έκδοση μίας σειράς από βραχυπρόθεσμα ομόλογα και πιο μακροπρόθεσμες εκδόσεις ομολόγων από «εθνικούς πρωταθλητές» οι οποίες άνοιξαν τις αγορές τον Οκτώβριο, έδειξαν ότι η «ψυχραιμία» των τραπεζιτών ήταν απλά για το «θεαθήναι».
Από τις ατέλειωτες συναντήσεις σε όλη την Ευρώπη, καταδείχθηκε σαφές ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έπρεπε να «μαζέψουν» τουλάχιστον άλλα 100 δις ευρώ σε κεφαλαιοποίηση. Η αγορά θα χρειαστεί να είναι ανοιχτή σε παραπάνω από λίγους επιλεγμένους «παίκτες» αν ο ιδιωτικός τομέας θέλει να αποφύγει την αποτυχία κάτι που όμως είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα συμβεί.
Εν τω μέσω όλης αυτής της σύγχυσης, μάλλον ένα πιο «βαθύ» πρόβλημα θα πρέπει να υπάρχει το οποίο τα τραπεζικά στελέχη, μάλλον αγνοούν όντας απασχολημένα στο να πείσουν τους πολιτικούς να βρουν ένα πιο πειστικό σχέδιο για τα δημοσιονομικά των κρατών, που θα στηρίξουν τις τράπεζες τους.
Η τραπεζική αγορά χρήματος αντιμετωπίζει μία κρίση πολύ πέρα από το ελληνικό «κούρεμα». Οι τράπεζες δεν χρειάζονται απλά να υιοθετήσουν νέα κεφαλαιακά επίπεδα, αλλά χρειάζονται να συνηθίσουν σε πολύ υψηλότερα κόστη για τα κεφάλαια αυτά, αν μάλιστα είναι διαθέσιμα.
Τόσο οι επενδυτές σε χρεόγραφα αλλά όσο και σε μετοχές , αρνούμενοι να χρηματοδοτήσουν τράπεζες αλλά και πουλώντας τραπεζικές μετοχές με τέτοια discounts, θα πιέσουν ίσως πολύ σύντομα σε μία πολύ σημαντική δομική αλλαγή την τραπεζική βιομηχανία σε κλίμακα που οι θεσμικές αρχές έχουν δειλά υπαινιχθεί ότι θα συμβεί εδώ και πολλά χρόνια.
Οι τραπεζίτες τώρα μιλούν για απομόχλευση και συρρίκνωση των προϋπολογισμών τους. Αλλά αυτό που πρόκειται να εξελιχθεί θα ομοιάζει περισσότερο σε ένα νέο Glass-Steagall: μία, καθοδηγούμενη από τους επενδυτές, διάσπαση των μεγάλων, πολύπλοκων, παγκόσμιων τραπεζών σε μικρότερα και πιο εξειδικευμένα ιδρύματα.


ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
«Οι μόνοι άνθρωποι που δεν το έχουν καταλάβει και είναι ακόμα πιο ένοχοι και από τους πολιτικούς είναι οι τραπεζίτες» λέει ένας σύμβουλος ανώτατων στελεχών, σε επιλεγμένα μεγάλα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. «Οι τραπεζίτες πάντα διαμαρτύρονται για τους Ευρωπαίους πολιτικούς ότι βρίσκουν πάντα το πιο δημόσια «ανεκτό» σχέδιο προκειμένου να αντιμετωπίσουν το τελευταίο στάδιο της κρίσης...αλλά οι τραπεζίτες είναι ακόμα χειρότεροι». Ο συγκεκριμένος σύμβουλος έχει απογοητευτεί από την έλλειψη θέλησης των πελατών του να δουν τις μεγαλύτερες ανησυχίες των επενδυτών για την τραπεζική βιομηχανία οι οποίες ξεπερνούν το άμεσο θέμα της έκθεσης τους σε τοξικά ομόλογα. Όπως τονίζει ο ίδιος: «Οι επενδυτές χρεογράφων έχουν αναγνωρίσει ότι τα τραπεζικά επιχειρηματικά μοντέλα δεν είναι βιώσιμα και αποφάσισαν να μην τις χρηματοδοτούν. Οι επενδυτές μετοχών, κατά παρόμοιο τρόπο, διορθώνουν τις τιμές, ενόψει των εξελίξεων καθώς θεωρούν ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν διοικούνται σωστά και ακολουθούν λανθασμένα επιχειρηματικά μοντέλα με αποτέλεσμα να χρειάζονται ανακεφαλαιοποίηση». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο έρχεται η απογοήτευση του. Γιατί έχει προτείνει μία σειρά προτάσεων σε τράπεζες πελάτες του να βγουν από δραστηριότητες και να «μαζέψουν» κεφάλαια, οι οποίες όλες έχουν απορριφθεί τους τελευταίους μήνες στο όνομα της διατήρησης  της μακροπρόθεσμης στρατηγικής τους να «τρέχουν» διάφορα επιχειρηματικά μοντέλα τα οποία υποτίθεται διατηρούν τη δυνατότητα των τραπεζών να αποκομίζουν έσοδα από πολλαπλές πηγές.
Η μία απέρριψε την πρόταση να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για να πουλήσει το τμήμα asset management, ενώ μία άλλη δεν θέλησε να πουλήσει θυγατρική της σε μία ασταθή αναδυόμενη αγορά και αποφάσισε να τη διατηρήσει επειδή ενδεχομένως θα είναι μία μεγάλη πηγή εσόδων σε πέντε ή δέκα χρόνια.


ΑΝΕΣΗ ΧΡΟΝΟΥ
Οι τράπεζες, θεωρεί, ότι δεν έχουν άνεση χρόνου και θα έπρεπε ορθώς να συμβουλεύονται να εξασφαλίζουν κεφάλαια όσο περισσότερο μπορούν παρά να αφήνουν τις κυβερνήσεις να τους κάνουν ενέσεις ρευστότητας οι οποίες όμως συνοδεύονται από αυστηρούς κανόνες.
«Οι τραπεζίτες παραπονιούνται ότι οι μέτοχοι υποτιμούν άδικα τις μετοχές των ιδρυμάτων κατά 0,6 ή κατά 0,4, απλά και μόνο λόγω των φόβων των κρατικών χρεών. Αν όμως προσέξει κανείς τις δραστηριότητες των τραπεζών ξεχωριστά θα διαπιστώσει καθαρά σημάδια υποτίμησης. Δραστηριότητες που οι τράπεζες φαίνεται να πιστεύουν ότι έχουν αξία 4 δις δολαρίων στην πραγματικότητα το πιθανότερο να αξίζουν τα μισά ή και λιγότερα αν η ύφεση συνεχίσει. Οι επενδυτές έχουν δίκιο».
Η θέση του είναι ότι οι τραπεζίτες που δραστηριοποιούνται στις αγορές χρεογράφων, και που ακροβατούν μεταξύ της προσπάθειας εξεύρεσης κεφαλαίων και των επενδυτών σε χρεόγραφα, να βγάζουν τις τράπεζες τους εκτός αγοράς, έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
Οι περισσότεροι τραπεζίτες, απαντώντας στο ερώτημα αν τα ένα-δύο ντιλ του Οκτωβρίου στην πρωτογενή αγορά ομολόγων, σηματοδοτούν την επαναλειτουργία της εν λόγω αγοράς, είπαν ότι το πιθανότερο είναι πως όχι.
Ο Ντέιβιντ Λάιον επικεφαλής του χρηματοπιστωτικού τομέα κεφαλαιαγορών της Barclay’s Capital, αναφέρει: «Περνάμε μία περίοδο μεγάλων αλλαγών. Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για τους επενδυτές να αποτιμήσουν το ρίσκο σε μη ασφαλισμένα τραπεζικά χρεόγραφα  και τι απαιτούν σε αντάλλαγμα γι’ αυτό. Στο μεταξύ βρισκόμαστε ενώπιον μίας τεράστιας διαδικασίας απομόχλευσης».
Και που θα τελειώσει αυτό; Ίσως η τραπεζική βιομηχανία να επιστρέφει σε κάτι παρόμοιο με την δομή που επικρατούσε στη δεκαετία του 1980, όπου υπήρχε ένας αριθμός από εθνικούς πρωταθλητές και πολύ περισσότεροι μικρότεροι, εξειδικευμένοι δανειστές , κάποιοι εκ των οποίων ήταν χρηματοδότες στοιχείων ενεργητικού.  Μπορεί να πάμε πίσω σε ένα πολύ πιο μικτό τραπεζικό σύστημα».
Δεν είναι άμεσα προφανές πόσο τα μεγάλα τραπεζικά νέα των τελευταίων μηνών, όπως η κατάρρευση της Dexia, η οποία ήταν εξειδικευμένος χρηματοδότης των τοπικών κυβερνήσεων ταιριάζει με αυτή τη θεωρία. Ωστόσο δίνει έμφαση στη δυνητική αστάθεια που μπορεί να προκύψει από την υπερβολική εξάρτηση στη χωρίς διακρίσεις χρηματοδότηση. Η Dexia ήταν σοβαρά εκτεθειμένη σε βραχυπρόθεσμα δάνεια στις τοπικές αρχές που υποστήριζαν ένα χαρτοφυλάκιο, υποτίθεται, χαμηλού ρίσκου.
Αν άλλες τράπεζες το λάβουν αυτό ως ένα σήμα κινδύνου ώστε να περιορίσουν τις δραστηριότητες τους  που στηρίζονται κυρίως σε σταθερή βάση στη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, αυτό σημαίνει ότι πολλές από αυτές θα μειώσουν την εμπορική δραστηριότητα τους, θα περιορίσουν τα τμήματα επιχειρηματικών δανείων και investment banking, και θα ρίξουν μεγαλύτερο βάρος στην προσέλκυση καταθέσεων  μέσω λιανικής τραπεζικής ενώ θα δείξουν μεγαλύτερη πειθαρχία στην προσέγγιση της απόδοσης στοιχείων ενεργητικού.


                
 
   


 
 
 
   

  Περιεχόμενα
ΕΝ ΑΡΧΗ
ΟΔΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ 2012
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ «ΧΡΗΜΑ - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΟΥΖΟΥΝΗΣ»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ JURGEN CREUTZMANN
GAMING MONEY CONFERENCE 2011
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ MALCOLM BRUCE
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΑΓΚΑΚΗΣ
ΕΣΠΑ: ΧΛΩΜΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ, ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΠΙΟ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
ΑΡΘΡΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ WEALTH MANAGEMENT
COMMERCE MONEY CONFERENCE 2011
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΓΟΡΑ LEASING
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ EUROMONEY
ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ EBOOK

 Όροι και προϋποθέσεις του site