Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Απρίλιος 2012-τ.381                              

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ


Στη διάρκεια της εξαετίας, της υπερβολικής φαρμακευτικής δαπάνης - με τεράστιες ευθύνες της Πολιτείας - η συνολική επιβάρυνση του κράτους ανήλθε σε 1,25 δις



του Γιώργου Βογιατζή
Ιατρικού διευθυντή της Genesis Pharma


Είναι αλήθεια ότι την περίοδο 2004-2009 η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύθηκε στην Ελλάδα. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι η Πολιτεία δεν εφάρμοσε κανένα μέτρο συγκράτησης των φαρμακευτικών δαπανών από τις αρχές της δεκαετίας, όταν την ίδια περίοδο όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έπαιρναν μέτρα περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως:
1. Οι τιμές των φαρμάκων που προστατεύονται από πατέντα διατηρούνταν υψηλές - η νομοθεσία καταστρατηγούνταν - ενώ οι τιμές των generics και των of patent φαρμάκων ήταν επίσης πάρα πολύ υψηλές (80-90% της τιμής του πρωτοτύπου).
2. Το ποσοστό κέρδους των φαρμακοποιών (35% επί της χονδρικής) και των φαρμακεμπόρων (8,43%) ήταν ιδιαίτερα υψηλό σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες (πίνακας 2)
3. Στις φαρμακευτικές δαπάνες υπολογίζονταν και οι δαπάνες για τα ΜΗ.ΣΥ.ΦΑ, (OTC), οι οποίες όμως δεν υπολογίζονται στις άλλες χώρες.
4. Η διάθεση πλαστών συνταγών και κουπονιών (150-300 εκατ. ευρώ) και η σύγχυση στον υπολογισμό των φαρμακευτικών δαπανών και των παραλλήλων εξαγωγών (ή μέρος αυτών).
5. Η γενναιόδωρη φαρμακευτική πολιτική, που σήμαινε ότι ο Έλληνας ασθενής συμμετείχε σε μικρότερο ποσοστό στη φαρμακευτική δαπάνη από ό,τι οι αντίστοιχοι ασθενείς στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
6. Και τέλος, το επιθετικό marketing των εταιρειών, που οδηγούσε πολλές φορές σε υπερσυνταγογράφηση και υποκατάσταση φθηνών φαρμάκων από ακριβότερα εκ μέρους των γιατρών.


Παίρνοντας ως μέτρο σύγκρισης το έτος 2004 - επειδή οι φαρμακευτικές δαπάνες το έτος αυτό προσεγγίζουν το μέσο όρο των ευρωπαϊκών κρατών - διαπιστώνουμε ότι στην εξαετία 2004-2009 οι φαρμακευτικές δαπάνες ανήλθαν στα 22,47 δις, ενώ με μια φυσιολογική εξέλιξη αύξησης 3% το χρόνο, θα έφθαναν τα 15,7 δις (πίνακας 1).
Κατά συνέπεια το σύνολο της σπατάλης ανέρχεται σε 6,77 δις, εξαιρετικά σημαντικό ποσό, αλλά όχι τόσο εξωπραγματικό, όπως πολλοί πολιτικοί και ακαδημαϊκοί πιστεύουν (20 δις). Είναι σχιζοφρενικό να κατηγορούνται από τους πολιτικούς όλοι οι εμπλεκόμενοι στις φαρμακευτικές δαπάνες (εταιρείες, φαρμακοποιοί, γιατροί) ότι τις εξακόντισαν και να μην κάνουν αυτοκριτική, ότι δηλαδή η δικιά τους αβλεψία και απραξία είναι ο κύριος λόγος της αύξησης των δαπανών.
● Αν από αυτό το ποσό αφαιρέσουμε τον ΦΠΑ που εισπράττει το κράτος (8,2% επί της λιανικής τιμής), τότε τα ταμεία ζημιώθηκαν με 6,215 δις. Τα χρήματα αυτά τα καρπώθηκαν:
Οι φαρμακευτικές εταιρείες: το 62,7%, άρα 3,9 δις
Οι φαρμακέμποροι:               το 5,3%, άρα 329 εκατ.
Οι φαρμακοποιοί               το 23,8% άρα 1,48 δις
● Αν υπολογίσουμε ότι το κράτος επίσης εισέπραξε και την άμεση φορολογία αυτών των επιπλέον χρημάτων (με φορολογικούς συντελεστές 20-25%) και άλλους φόρους από το αυξημένο promotional budget των εταιρειών, τότε το συνολικό ποσό μειώνεται περίπου κατά 1,5 δις και κατά συνέπεια η επιπλέον δαπάνη ανήλθε σε 4,7 δις.
● Αν όμως υπολογίσουμε και το κόστος της οικονομικής επιβάρυνσης που επέβαλε το κράτος στους προμηθευτές του επειδή δεν πλήρωνε έγκαιρα, τότε έχουμε μια διαφορετική εικόνα. Οι φαρμακευτικές εταιρείες, λόγω της καθυστέρησης των πληρωμών των νοσοκομειακών πωλήσεων - σύνολο 6 δις - αναγκάζονταν σε τραπεζικό (ή ενδο-εταιρικό) δανεισμό με επιτόκια 3-4%, που κανονικά θα έπρεπε να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Υπολογίζεται ότι, λόγω αυτής της στρέβλωσης, οι εταιρείες χρηματοδότησαν τον κρατικό προϋπολογισμό όλη αυτήν την περίοδο με 1,2 δις. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται και η χορήγηση των άτοκων ομολόγων που χορηγήθηκαν για εξόφληση των νοσοκομειακών χρεών.
● Αν βέβαια υπολογίσουμε και τις ζημιές των εταιρειών από το «κούρεμα» αυτών των ομολόγων - αξίας 3 δις - κατά περίπου 75%, τότε οι φαρμακευτικές εταιρείες επιστρέφουν στο κράτος άλλα 2,25 δις.
● Δεν υπολογίζονται οι «επιστροφές» των φαρμακοποιών από την καθυστέρηση των πληρωμών τους από τα ταμεία.


Συμπέρασμα:
● Στη διάρκεια της εξαετίας, της υπερβολικής φαρμακευτικής δαπάνης - με τεράστιες ευθύνες της Πολιτείας - η συνολική επιβάρυνση του κράτους ανήλθε σε 1,25 δις.
● Οι φαρμακευτικές εταιρείες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επέστρεψαν στο κράτος πολύ περισσότερα από ό,τι εισέπραξαν την εξαετία: εισέπραξαν 3,9 δις και επέστρεψαν 4,45 δις.


ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
Για το έτος 2012 ορίσθηκε ότι οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες δεν θα ξεπεράσουν τα 2,88 δις. Το ποσό αυτό, συγκρινόμενο με τις άλλες χώρες της Ευρώπης, είτε είναι στο μέσο όρο συγκρινόμενο με το ΑΕΠ είτε είναι πολύ χαμηλότερο, αν το συγκρίνουμε με την κατά κεφαλήν φαρμακευτική δαπάνη.
● Είναι μύθος να ισχυριζόμαστε ότι οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες θα πρέπει να κατέβουν στο 1% του ΑΕΠ, διότι αυτό είναι το άριστο ποσοστό το οποίο έχουν και οι άλλες χώρες. Καμία ανεπτυγμένη χώρα δεν ξοδεύει για φάρμακα μόνο το 1% του ΑΕΠ. Όλες ξοδεύουν πολύ περισσότερα. Ακόμη και στην Πορτογαλία, που της έχει επιβληθεί το Μνημόνιο, ο στόχος της για το 2012 είναι οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες να μην ξεπεράσουν το 1,25% του ΑΕΠ.
● Είναι μύθος να ισχυριζόμαστε ότι οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες στην Ελλάδα είναι π.χ. διπλάσιες του Βελγίου ή ότι ξοδεύουμε όσα ξοδεύει και η Ισπανία με τετραπλάσιο πληθυσμό. Ακόμη και τη χρονιά της μεγάλης δαπάνης, το 2009, αυτό δεν συνέβαινε, πόσο μάλλον σήμερα. Το Βέλγιο το 2009 (σε ex-factory τιμές) είχε 4,320 δις φαρμακευτικές δαπάνες - εκ των οποίων τα 3,406 δις ήταν δημόσια δαπάνη - η Ισπανία είχε 14,744 δις - εκ των οποίων τα 12,028 δις ήταν δημόσια δαπάνη - και η Ελλάδα την ίδια χρονιά της μεγάλης σπατάλης είχε 5,850 δις - με δημόσια δαπάνη 5,09 δις - με όλες τις στρεβλώσεις και τις επιβαρύνσεις που οι άλλες χώρες δεν είχαν και αναφέρονται παραπάνω. (Efpia, The pharmaceutical industry in figures, 2011). Το 2010 (σε χονδρικές τιμές) η Ελλάδα μείωσε σε 3,745 δις, ενώ το Βέλγιο είχε 3,148 δις και η Ισπανία 11,032 (IMS Executive Market report, 2010).
● Είναι μύθος να ισχυριζόμαστε ότι στις άλλες χώρες τα generics (generics είναι τα φάρμακα με την ίδια ουσία με το πρωτότυπο που έχασε την πατέντα και προωθούνται από εταιρείες εκτός της μητρικής, που κατείχε δηλαδή το πρωτότυπο) έχουν μερίδιο αγοράς σε αξίες πάνω από 50% και φθάνουν στο 80%. Η αλήθεια είναι ότι σε καμία ανεπτυγμένη χώρα τα generics δεν κατέχουν μερίδιο αγοράς σε αξίες πάνω από 34% (Αγγλία και Γερμανία), όπου όμως τα out of patent έχουν πολύ μικρότερο ποσοστό αγοράς από ό,τι έχουν στην Ελλάδα. (Πίνακας 3) Κατά συνέπεια ακόμη και στην κατηγορία αυτή (generics + out of patent) η Ελλάδα έχει καλύτερο ποσοστό, ίσως το καλύτερο στην Ευρώπη.
● Είναι μύθος ότι οι υψηλές φαρμακευτικές δαπάνες οφείλονται κυρίως στην υπερσυνταγογράφηση των γιατρών και στην αντικατάσταση. (υπάρχει τουλάχιστον όσο περίπου γίνεται και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες). Αποδεικνύεται ότι μόνο από τις μειώσεις των τιμών και των ποσοστών κέρδους οι φαρμακευτικές δαπάνες θα φθάσουν το 2012 στα 2,880 δις, δίχως να μειωθεί ό όγκος των φαρμάκων. Αν βέβαια η Πολιτεία ήταν πιο τολμηρή σε αυτό το θέμα - ακολουθώντας τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη - οι φαρμακευτικές δαπάνες δεν θα ξεπερνούσαν τα 2,880 δις.


Ο στόχος των 2,880 δις για τις δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες θα μπορούσε να επιτευχθεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις:
● Να ισχύσει για ένα έτος, διότι σήμερα ήδη χάσαμε 3 μήνες και δεν πάρθηκαν τα μέτρα που ψηφίστηκαν.
● Να εξαιρεθούν – όπως γίνεται σε όλες τις χώρες - τα νοσοκομειακά φάρμακα που είτε πωλούνται από ΙΧ φαρμακεία, ενώ είναι νοσοκομειακά είτε χρησιμοποιούνται από τις μικρές ιδιωτικές κλινικές που δεν έχουν νοσοκομειακό φαρμακείο για τη νοσηλεία των αρρώστων τους.
● Να αναλάβει η Πολιτεία τις ευθύνες της: αν θέλει να συνεχίσει τη γενναιόδωρη φαρμακευτική πολιτική - δικαίωμα της - είτε προς τους ασθενείς, μην αυξάνοντας τη συμμετοχή τους, είτε προς τη βιομηχανία, μη μειώνοντας τις τιμές των out of patent φαρμάκων, ώστε να εξισωθούν με τα generics (άμεσο κέρδος τουλάχιστον 200 εκ), είτε προς τους φαρμακοποιούς, διατηρώντας τα υψηλά ποσοστά κέρδους τους (η σύγκριση μπορεί να γίνει από τον πίνακα 2), τότε δεν μπορεί να επιμένει στο στόχο των 2,880 δις και δεν έχει το «ηθικό» δικαίωμα να ζητά επιπλέον επιστροφές (claw-back) μόνο από τις φαρμακευτικές εταιρείες - και ιδιαίτερα από όλες τις εταιρείες - γιατί όλες δεν επωφελούνται.


Επίσης κανένας δεν λαμβάνει υπόψη του τις συνθήκες που διαμορφώνονται στη χώρα σήμερα, ώστε να προσαρμόσει ανάλογα και τις δαπάνες υγείας, αλλά και τη φαρμακευτική πολιτική, ιδιαίτερα όταν συγκρινόμαστε με χώρες που δεν έχουν τα δικά μας προβλήματα. Είναι γνωστό από έρευνες (J Pfeffer “could we manage not to damage people’s health”, Harvard Business Review, Nov 2011) ότι η απομάκρυνση από την εργασία αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου από καρδιοαγγειακά συμβάματα κατά 44% σε μια περίοδο 4 χρόνων, ότι το stress λόγω οικονομικής αβεβαιότητος αυξάνει τη νοσηρότητα (ψυχική και σωματική) και τις αυτοκτονίες. Όλα αυτά επιβαρύνουν τις υπηρεσίες υγείας και αυξάνουν το κόστος και πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψη όταν θέτουμε οικονομικούς στόχους.


ΜΙΑ ΤΟΛΜΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ


Αν πραγματικά η Πολιτεία πιστεύει ότι οι γιατροί υπερσυνταγογραφούν και προβαίνουν σε αντικαταστάσεις, αντί να τους κατηγορεί όλους και να τους έχει απέναντι, γιατί δεν τους κάνει την εξής πρόταση (διότι τα διοικητικά μέτρα και οι απειλές μικρό αποτέλεσμα φέρνουν και μόνο με την πλήρη συνεργασία - όχι με τη συναίνεση - των γιατρών βελτιώνεται η ποιότητα των υπηρεσιών με ταυτόχρονη μείωση των δαπανών):
Η Πολιτεία έχει αποφασίσει να ξοδέψει 2,88 δις για φάρμακα και όχι παραπάνω. Αν εσείς οι γιατροί μειώσετε τη φαρμακευτική δαπάνη κατά 300 εκατ., η πολιτεία θα σας μοιράσει τα 200 εκατ.
Αυτό σημαίνει ότι οι γιατροί του ΕΟΠΥ, αν είναι 20.000, θα πάρουν bonus 10.000 ευρώ ο καθένας, δηλαδή θα διπλασιάσουν σχεδόν τις αμοιβές τους. Η Πολιτεία θα έχει κέρδος 100 εκατ. και επιπλέον 60 εκατ. από τη φορολογία τους (30%), σύνολο 160 εκατ. Γιατί δεν τολμά;



 

  Περιεχόμενα
ΕΝ ΑΡΧΗ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΕΙΣΗΓΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΧΑ
SAXO BANK
ΕΡΕΥΝΑ ERNST & YOUNG
ΠΕΙΡΑΙΩΣ WEALTH MANAGEMENT
ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΑ-ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ Η ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΣΚΑΦΩΝ
ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΓΙΑΤΖΗ
ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΑ ΧΡΕΗ Ο ΕΟΠΥΥ
ΕΡΕΥΝΑ COLLIERS
ΦΑΚΕΛΟΣ MEDITERRA
ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ
ΦΑΚΕΛΟΣ PROFILE
ΦΑΚΕΛΟΣ S&B
ΦΑΚΕΛΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ
ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΑΡΑΤΖΗ
ΦΑΚΕΛΟΣ KLEEMANN
ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ ΤΟΥ Χ.Α.
ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ EBOOK

 Όροι και προϋποθέσεις του site