Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Σεπτέμβριος 2012-τ.385                              

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΔΟΝΤΑΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ "ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ"

Η Ελληνική βιομηχανία μπορεί να ανακάμψει

Συνέντευξη στον Γιάννη Ε. Βερμισσώ



Στην επανεκκίνηση της ελληνικής βιομηχανίας εντοπίζει τη μοναδική διέξοδο για την ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας και την επαναφορά της σε τροχιά ανάπτυξης, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας, κ. Ευριπίδης Δοντάς. Βιομήχανος με παράδοση, ο κ. Δοντάς, ως διευθύνων σύμβουλος της κλωστοϋφαντουργίας ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ, εντοπίζει τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει σήμερα η βιομηχανία στη λειτουργία της, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα αποβιομηχανοποιήθηκε και οδηγήθηκε στην υφιστάμενη κατάσταση και ζητά άμεση αντιστροφή του κλίματος μέσα από στοχευμένες παρεμβάσεις του κράτους. Παράλληλα καταγράφει τις «ανισότητες» που αντιμετωπίζει η ελληνική επιχείρηση σε σχέση με τις ομοειδείς επιχειρήσεις των ευρωπαϊκών χωρών. Πάντως, πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει να αναπτυχθεί βιομηχανικά, καθώς έχει τις δυνατότητες, αρκεί οι αρμόδιοι να τις εντοπίσουν, να τις αναδείξουν και τελικά να τις υποστηρίξουν, προκειμένου να φέρουν αποτελέσματα στην κοινωνία και την οικονομία.


ΧΡΗΜΑ_Θεωρείτε ότι η ελληνική βιομηχανία ακολουθεί πορεία συρρίκνωσης και γιατί;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΔΟΝΤΑΣ_Δυστυχώς, ναι και μάλιστα ακολουθεί την ίδια φθίνουσα πορεία με την ελληνική οικονομία. Μόνο που η βιομηχανία προηγήθηκε… Αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα του ότι η βιομηχανική παραγωγή είναι το βαρόμετρο της οικονομίας για ιία χώρα. Θεωρώ ότι πρέπει να κατανοήσει κάθε αρμόδιος ότι δεν μπορεί να υπάρξει δυνατή οικονομία, χωρίς αντίστοιχα δυνατή εγχώριο βιομηχανία και μεταποίηση.


Χ_Πού αποδίδετε την κατάσταση αυτή της υποχώρησης της βιομηχανίας;
Ε.Δ._Ο πιο σημαντικός λόγος, ανάμεσα σε άλλους πολλούς, εκτιμώ πως είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Αφετηρία μπορεί να είναι η γραφειοκρατία και ευρύτερα το συνολικό περιβάλλον το οποίο στάθηκε ανασταλτικά απέναντι σε κάθε είδους μεταποιητική δραστηριότητα.


Χ_Πού αποδίδετε την εκτίμησή σας;
Ε.Δ._Αρκεί να σας επισημάνω ότι την τελευταία δεκαετία είχαμε τριπλασιασμό του άμεσου κόστους λειτουργίας. Για παράδειγμα, το μέσο κόστος εργασίας το 2000 ήταν 9 χιλ. ευρώ, ενώ το 2010 ανήλθε σε 28 χιλ. ευρώ. Το ενεργειακό κόστος, από 40 ευρώ τη μεγαβατώρα το 2000, ξεπέρασε τα 100 ευρώ το 2012. Επίσης είχαμε και περίπου τριπλασιασμό των εργοδοτικών εισφορών.


Χ_Και τι σημαίνει αυτό;
Είναι ξεκάθαρο ότι πριν από 30 χρόνια, ως χώρα, είχαμε περισσότερη αγροτική και βιομηχανική δραστηριότητα. Συγκεκριμένα παράγαμε το 80% των αναγκών μας και το 20% το εισάγαμε ενώ σήμερα, δυστυχώς, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: παράγουμε το 25% των αναγκών μας και εισάγουμε το 75%. Δηλαδή, αν σταματήσουμε αύριο να εισάγουμε βασικά αγαθά, δυστυχώς θα πεινάσουμε! Δεν θα υπάρχουν τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα και πολλά ακόμη. Δεν έχουμε αυτάρκεια παραγωγής, ούτε για να ζήσουμε πλέον… Δυστυχώς!


Χ_Πώς εκτιμάτε ότι θα αλλάξει το υφιστάμενο πλαίσιο; Και τελικά μπορούμε να δούμε βιομηχανική ανάπτυξη;.
Ε.Δ._Θα δούμε βιομηχανική ανάπτυξη, αλλά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, όπως για παράδειγμα αν προσαρμόσουμε όλα μας τα κόστη (λειτουργικά και μη) στο πλαίσιο που καθορίζει ο διεθνής ανταγωνισμός. Ας μην παραβλέπουμε ότι είναι απαραίτητη για την οικονομία η βιομηχανική μας ανάκαμψη. Το λέω αυτό διότι προστιθέμενη αξία στη χώρα έρχεται από την παραγωγική δραστηριότητα μιας βιομηχανικής μονάδας. Για παράδειγμα, αντί να εξάγουμε ελληνικό σιτάρι, μπορούμε να εξάγουμε ελληνικό ζυμαρικό. Αντί για βαμβάκι, καλύτερα να εξάγουμε ελληνικό ρούχο! Αν παράξουμε προϊόντα με υψηλή προστιθέμενη αξία, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για να υποστηρίξουν αυτήν την παραγωγή. Ακολούθως θα τροφοδοτηθεί η εγχώριος αγορά και θα μειωθούν οι εισαγωγές. Άρα, θα έλθει συνάλλαγμα ως αποτέλεσμα του πλούτου που παράγεται σε ένα τόπο.


Χ_Για τις μέχρι σήμερα εξελίξεις και συγκεκριμένα για την πρόοδο που καταγράφηκε τα προηγούμενα χρόνια τι λέτε;
Ε.Δ._Η ανάπτυξη που ζούσαμε, αντικειμενικά, ήταν εντελώς πλασματική. Ήταν μια κακώς εννοούμενη ανάπτυξη, βασισμένη στην κατανάλωση πόρων από επιδοτήσεις και δάνεια και όχι από την παραγωγή πλούτου. Οι επιδοτήσεις τελειώνουν και τα δάνεια πρέπει να επιστραφούν.


Χ_Εκεί αποδίδετε (στις επιδοτήσεις και τα δάνεια) τη στρεβλή ανάπτυξη;


Ε.Δ._Έτσι όπως χρησιμοποιήθηκαν, ναι. Συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί μια κατηγορία ανθρώπων που αναζητούν το εύκολο και εφήμερο κέρδος. Δυστυχώς, δεν φταίει ο κόσμος. Φταίει το «μοντέλο ανάπτυξης» που πίστεψαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, η ψευδής «ανάπτυξη» του καταναλωτισμού από τα δανεικά. Δεν υπάρχουν όμως δάνεια που χαρίζονται, όπως ακούμε τον τελευταίο καιρό. Τα δάνεια πρέπει να επιστρέφονται! Είναι υποχρεώσεις! Και για να επιστραφούν, χρειάζεται δουλειά, όραμα και παραγωγή προϊόντων…


Χ_Πιστεύετε ότι η Ελλάδα έχει δυνατότητα να γίνει βιομηχανική χώρα;
Ε.Δ._Μπορεί να γίνει βιομηχανική χώρα, με υγιείς βέβαια όρους. Μην ξεχνάτε ότι μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε βιομηχανική χώρα και αυτό διατηρήθηκε και μέχρι και πριν από 30 χρόνια που ξεκίνησε η αποβιομηχάνισή της. Βέβαια, πλέον αυτό που γίνεται με την πολιτική λιτότητας γυρνάει τη χώρα ίσως και 30-40 χρόνια πίσω, όσον αφορά τουλάχιστον το βιοτικό και καταναλωτικό επίπεδο.



Χ_Βλέπετε ότι μπορεί να ξαναδούμε εκείνες τις εποχές;
Ε.Δ._Αυτό που θέλω να πιστεύω είναι ότι δεν θα ξαναδούμε εκείνες τις εποχές, γιατί ήταν δύσκολα χρόνια, πολύ δύσκολα… Υπήρχε φτώχια! Απεναντίας, όμως, μπορούμε να ξαναδούμε την υγιή ανάπτυξη της βιομηχανίας. Μπορεί να ξαναγίνει, υπό την προϋπόθεση ότι θα παράξουμε προϊόντα με ανταγωνιστικό κόστος. Και να εξηγήσω: Οι χώρες που έχουν ανταγωνιστικό κόστος εργασίας αναπτύσσονται. Αναρωτηθήκατε γιατί στη Γερμανία υπάρχουν προϊόντα ευρείας κατανάλωσης που πωλούνται φθηνότερα από ό,τι στην Ελλάδα; Το ίδιο μπορεί να γίνει και εδώ, αρκεί να γίνουμε παραγωγικοί.


Χ_Μπορεί ο λαός μας να ενταχθεί στη λογική της παραγωγής που αναφέρετε;
Ε.Δ._Ο Έλληνας έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει και να παράξει πλούτο, αρκεί να αλλάξει νοοτροπία. Δυστυχώς έχουμε δύο γενιές που μεγάλωσαν με λάθος αρχές. Με τις αρχές του εύκολου χρήματος, του πλουτισμού χωρίς δουλειά… Ο Έλληνας δεν ήταν έτσι και ούτε είναι! Αλλοιώθηκε από εξωτερικούς παράγοντες.


Χ_Πόσος χρόνος χρειάζεται για να αλλάξουν τα πράγματα;
Ε.Δ._Εξαρτάται. Είναι δύσκολη η ερώτηση που μου κάνετε! Μου θυμίζει λίγο την έκφραση «κάνε με μάντη για να σε κάνω πλούσιο»… Πάντως εκτιμώ περίπου 10-15 χρόνια για να ξαναδημιουργήσουμε την ισχυρή ελληνική βιομηχανική παραγωγή, δηλαδή αυτό που είχαμε και καταστρέψαμε. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα από όλους, συντονισμένα, και εννοώ επιχειρηματίες, φορείς, κράτος και κοινωνία, αποτέλεσμα και λύση δεν θα υπάρξει. Χρειάζεται χρόνος ωρίμανσης και χρόνος δεν υπάρχει!


Χ_Μπορεί να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα και ποια η σχέση αυτών με την πολιτική;


Ε.Δ._Η Πολιτεία, η πολιτειακή ηγεσία με τις αποφάσεις της και τις κατευθύνσεις που δίνει, μπορεί να φέρει ανάπτυξη ή καταστροφή. Και αυτό διότι θεσπίζει τους κανόνες και τις αρχές λειτουργίας ενός επενδυτή. Είναι ουτοπία να περιμένουμε να έλθουν ξένες επενδύσεις, όταν ο Έλληνας επιχειρηματίας δεν επενδύει στην Ελλάδα. Πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στην «εξωτερική βοήθεια», όταν εμείς οι ίδιοι δεν βοηθάμε τον εαυτό μας! Όλα ξεκινάνε από εμάς τους ίδιους, εμείς πρέπει πρώτα να πείσουμε τους εαυτούς μας και μετά θα πειστούν και οι επενδυτές του εξωτερικού.


Χ_Τι έχετε να πείτε για όσα ακούστηκαν στο πρόσφατο παρελθόν για ξένο επενδυτικό ενδιαφέρον;
Ε.Δ._Αν αναφέρεστε στους Γερμανούς, τότε να πω ότι δεν είχαν έλθει πέρσι για να επενδύσουν, αλλά για να πουλήσουν προϊόντα που παράγονται εκεί, γι’ αυτό δεν έγινε τελικώς και κάτι. Μην έχετε αυταπάτες. Μην περιμένετε επενδύσεις σε τέτοιο περιβάλλον.


Χ_Ποιες αλλαγές θα εντοπίζατε σε σχέση με το παρελθόν;
Ε.Δ._Παλιά ήταν ζωντανή η έννοια της παραγωγικότητας και η αμοιβή συναρτημένη με το αποτέλεσμα. Το μοντέλο αυτό άλλαξε. Αυξήσαμε τους μισθούς και ανεβάσαμε τα συνολικά κόστη, χωρίς αυτό να έχει στόχο την παραγωγικότητα. Εξαλείψαμε ένα μοντέλο που άλλες χώρες το εφαρμόζουν και βγαίνουν ισχυρές απέναντι στην κρίση. Αν είχαμε εφαρμόσει το μοντέλο αυτό, είμαι βέβαιος ότι σήμερα τα πράγματα θα ήταν αλλιώς για την Ελλάδα.


Χ_Υπάρχουν ευθύνες και πού τις αποδίδετε;
Ε.Δ._Όλοι και όλα συνετέλεσαν στο σημερινό κακό αποτέλεσμα. Το ζητούμενο είναι σήμερα όλοι (Πολιτεία-τράπεζες-εργαζόμενοι και επιχειρηματίες) να παραμερίσουν τη στάση του παρελθόντος και να συνεννοηθούν, διότι αποτελούν τους τέσσερις πυλώνες που παίζουν καθοριστικό ρόλο για την ανάπτυξη του τόπου. Είναι λάθος να ψάχνουμε αυτή τη στιγμή ποιος στέλνει το καράβι στη στεριά… Πρώτα πρέπει να σώσουμε το καράβι και μετά να αποδώσουμε ευθύνες! Προτεραιότητα έχει να σωθεί το καράβι, όλοι επιβάτες είμαστε.


Χ_Ποιος τολμά σήμερα να δημιουργήσει μια βιομηχανία;
Ε.Δ._Αυτό είναι το μυστικό της επανεκκίνησης. Το κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει με προσοχή όποια παραγωγική μονάδα έχει μείνει ζωντανή και να τη στηρίξει, για να μη κλείσει, αλλά να αναπτυχθεί. Μόνο τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε πως θα γίνουν νέες επενδύσεις.


 



Χ_Για τις αποκρατικοποιήσεις τι λέτε;
Ε.Δ._Θα παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη του τόπου. Βέβαια το πρώτο «τρένο» χάθηκε, διότι έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα. Σήμερα θεωρώ ότι δεν πρέπει να τις δούμε σαν μέγιστη προτεραιότητα για την ανάκαμψη της οικονομίας και σαφώς πρέπει να τις συσχετίσουμε με τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς μας. Εδώ θέλω να τονίσω μια σημαντική διαφορά. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μακροχρόνιους και στρατηγικούς επενδυτές, όχι από «ξένα κεφάλαια» που είναι συνήθως βραχυχρόνιου ορίζοντα και κερδοσκοπικά…


Χ_Η συμπίεση της αγοραστικής δύναμης και η μείωση των μισθών αποτελούν λύση για την βιομηχανία;
Ε.Δ._Ναι, αρκεί να συνδεθεί με την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητά μας. Διαπιστώνουμε ότι ο euro labor index cost, που είναι ο ευρωπαϊκός δείκτης κόστους εργασίας με αφετηρία τις 100 μονάδες το 2000 για την Ελλάδα και για τη Γερμανία, το 2010 έφθασε στην Ελλάδα στο 135 και στη Γερμανία στο 103,5. Δηλαδή για το ίδιο προϊόν που παραγόταν και παράγεται στις δύο χώρες, η Ελλάδα κατέστη 30% ακριβότερη από τη Γερμανία. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η λύση δεν προέρχεται μόνο από τη μείωση των μισθών, το κύριο πρόβλημα είναι η αύξηση των έμμεσων φόρων και του έμμεσου κόστους που προήλθε από το κράτος. Το κράτος, προκειμένου να συντηρηθεί, επιβάρυνε συνεχώς με κόστη τη βιομηχανία και το αποτέλεσμα ήταν να εξαφανιστεί η βιομηχανία, αλλά και να νοσεί το κράτος! Δεν πιστεύω στους «μισθούς πείνας», ούτε στην εξαθλίωση του εργατικού δυναμικού. Πιστεύω στη λογική ότι κάποιος που δεν παράγει τα αναμενόμενα, όσα και να πληρώνεται είναι πολλά… Οι παραγωγικοί πρέπει να αμείβονται!
Χ_Πιστεύετε στις «τεχνικές» ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας;
Ε.Δ._Σαφώς και θα πρέπει να γίνει μια συνολική εσωτερική υποτίμηση, από τη στιγμή που η χώρα μας δεν έχει το δικό της νόμισμα, αλλά έχει ενιαίο νόμισμα - το ευρώ - με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης και μια μείωση του κόστους εργασίας κατά περίπου 30%-35%, εννοώντας τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών από 52% που είναι σήμερα κάτω του 28% που είναι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ. Ακόμα, μια συνολική μείωση του ενεργειακού κόστους (ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, πετρέλαιο, μαζούτ, έμμεσοι και άμεσοι φόροι) κατά 35% θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων. Χρειάζεται απλώς πολιτική βούληση. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν κεφάλαια, επενδυμένα στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, τα οποία υπολειτουργούν, όπως επίσης και ένα εξειδικευμένο και ικανό ανθρώπινο δυναμικό που βρίσκεται στην ανεργία.


Χ_Ποια είναι η πρότασή σας προς την Πολιτεία;


Ε.Δ._Να άρουν τα εμπόδια και πιο συγκεκριμένα να επιτύχουν: μείωση ή απάλειψη των φόρων που βαραίνουν το κόστος παραγωγής, μείωση του κόστους ενέργειας, μείωση του μη μισθολογικού κόστους και απελευθέρωση της αγοράς εργασίας. Μόνο έτσι θα επιβιώσουν όσοι υπάρχουν σήμερα, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και θα ξεκινήσει η ανάπτυξη της χώρας. Μόνο έτσι μπορεί να έλθουν ξένες, αλλά και ελληνικές επενδύσεις.


 

  Περιεχόμενα
ΕΝ ΑΡΧΗ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΡΟΦΙΜΑ-ΠΟΤΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ 77Η ΔΕΘ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΔΟΝΤΑΣ
PHARMA & HEALTH CONFERENCE 2012
ΚΛΑΔΟΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ
ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΑ
ΝΕΑ ΑΓΟΡΑΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ EBOOK

 Όροι και προϋποθέσεις του site