Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Απρίλιος 2013-τ.391                              


Είμαστε όλοι... τραπεζικοί «επενδυτές»


Ο «κύβος ερρίφθη», λοιπόν, για τον τρόπο που θα διασώζονται μελλοντικά οι τράπεζες. Δια στόματος του Επιτρόπου Μισέλ Μπαρνιέ, σε περίπτωση πτώχευσης κάποιας τράπεζας στο μέλλον, αυτοί που θα καλούνται να πληρώσουν τα «σπασμένα» θα είναι, με σειρά προτεραιότητας, οι μέτοχοι, οι επενδυτές (βλ. ομολογιούχοι) και οι «μεγαλοκαταθέτες» άνω των 100.000 ευρώ. Ό,τι έγινε στην Κύπρο, δηλαδή, παρά τις άπειρες διαβεβαιώσεις από, όλων των ειδών και …διαμετρημάτων, αξιωματούχους ότι η Κύπρος ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση η οποία δεν πρόκειται να επαναληφθεί.


Και, εντάξει, έχει λογική, οι μέτοχοι, λόγω της ιδιότητάς τους, να πληρώσουν, καθώς είναι σε ένα, έστω και μικρό, ποσοστό ιδιοκτήτες της τράπεζας στην οποία συμμετέχουν. Να δεχτούμε ότι και οι ομολογιούχοι, αφού μέσω των ομολογιών επέλεξαν να δανείσουν χρήματα τα τραπεζικά ιδρύματα, πρέπει και αυτοί, σε περίπτωση πτώχευσης, να πληρώσουν.


Οι καταθέτες, όμως, που ούτε μέτοχοι είναι, άρα δεν κερδίζουν στην περίπτωση που η τράπεζα βγάλει κέρδη, ούτε δάνεισαν την τράπεζα χρήματα ως ομολογιούχοι, γιατί να πληρώσουν;


Οι καταθέτες που προέρχονται από όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν ή να ελέγχουν τους ισολογισμούς και τις καταστάσεις αποτελεσμάτων χρήσης των τραπεζών, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και ειδικοί αναλυτές δυσκολεύονται, λόγω της ιδιάζουσας φύσης που έχουν τα τραπεζικά ιδρύματα ως επιχειρήσεις.


Οι καταθέτες τοποθετούν τα χρήματά τους στις τράπεζες κυρίως για λόγους ασφάλειας και όχι για να κερδίσουν από τους τόκους. Ούτε βεβαίως οι τράπεζες εξηγούν στους καταθέτες πώς χρησιμοποιούν τα χρήματά τους, αν δηλαδή τα κρατάνε στα θησαυροφυλάκιά τους ή τα επενδύουν, τα δανείζουν αλλού και πού.


Βάσει ποιας λογικής, λοιπόν, έστω οι «μεγάλοι» καταθέτες θεωρούνται συνυπεύθυνοι για το γεγονός της κατάρρευσης μιας τράπεζας και καλούνται να συνεισφέρουν στη διάσωσή της; Και βάσει ποιας θεωρίας, μεγαλοκαταθέτης είναι αυτός που έχει πάνω από 100.000 ευρώ και όχι αυτός που έχει, λόγου χάριν, 10.000 ευρώ ή 500.000 ευρώ; Με ποια κριτήρια τέθηκε αυτό το ποσό ως όριο, δεν έχει δικαίωμα ο καταθέτης να μάθει;


Είναι, λοιπόν, πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα που οι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Γιατί παραλογισμοί τέτοιου είδους θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και το ίδιο το μέλλον της Ευρωζώνης. Εκτός κι αν αυτό ακριβώς θέλουν να πετύχουν...

  Περιεχόμενα
ΕΝ ΑΡΧΗ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
GREEK EXPORTS FORUM 2013
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ν. ΚΟΥΚΟΥΝΤΖΟΣ
ΑΓΟΡΑ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
ΦΑΚΕΛΟΣ ΝΗΡΕΑΣ
ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ ΤΟΥ Χ.Α.
ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ EBOOK

 Όροι και προϋποθέσεις του site