Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Ιούλιος-Αύγουστος 2013-τ.394                              

ΣΤΗΝ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ 1981-1985 Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ»!


Και το «πάρτι» της περιόδου 2000-2009


Η «ενοχή» του δημοσίου για την κρίση σε αριθμούς: από το 1976 έως το 2009 οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν κατά 150%, ενώ από το 2000 και μετά, το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου ξεπέρασε τον μέσο όρο της Ευρωζώνης!



Η πηγή του «κακού» που βιώνει σήμερα η ελληνική οικονομία έχει τις βάσεις της στα έτη 1981-1985, μια τετραετία άκρατου λαϊκισμού και κρατισμού, όταν μπήκαν οι βάσεις για τη δημιουργία μιας οικονομίας πάνω σε «πήλινα πόδια». Οι δομικές στρεβλώσεις που ρίζωσαν κατά την περίοδο 1981-1985 διαιωνίσθηκαν, παρά τα μικρά διαλλείματα επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Σημίτη (1996-2000, τα ελλείμματα συμμαζεύτηκαν, μπήκαμε στην ΟΝΕ, αλλά δεν έγιναν γενναίες μεταρρυθμίσεις).
Αλλά ας δούμε την περίοδο 2000-2009, η οποία μας οδήγησε στην κρίση. Μια κρίση του κράτους και όχι των τραπεζών, όπως ήταν αυτή π.χ. της Ιρλανδίας.
Οι αριθμοί συνήθως δεν λένε την αλήθεια, αλλά, στην περίπτωσή μας, δείχνουν ότι ο βασικός «ένοχος» είναι ο διογκωμένος και σπάταλος δημόσιος τομέας:
• Οι πρωτογενείς δαπάνες του κράτους εκτοξεύθηκαν από τα 30,4 στα 57,9 δισ. ευρώ, σημειώνοντας άνοδο 90,5%.
• Οι αυξήσεις των μισθών στον στενό δημόσιο τομέα ήταν πάνω από τον πληθωρισμό όλη αυτήν την περίοδο, με έκρηξη των αυξήσεων κατά τα εκλογικά έτη, 2004 και 2008, όταν οι ακαθάριστες (ονομαστικές) αποδοχές έφθασαν, αντιστοίχως, στο 9,7% και το 7,1%.
• Οι αυξήσεις στις βυθιζόμενες στα χρέη ΔΕΚΟ ήταν πλουσιοπάροχες, με μέσο όρο 9%.
• Οι απασχολούμενοι στον δημόσιο τομέα αυξήθηκαν κατά 17% κατά την περίοδο 2000-2009, ποσοστό που προκύπτει μετά από τις αποχωρήσεις δημοσίων υπαλλήλων λόγω συνταξιοδότησης. Τη συγκεκριμένη περίοδο οι προσλήψεις ξεπέρασαν τα 130.000 άτομα!
• Λίγο πριν την κρίση, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων έφθανε στο 23,3% στο σύνολο των υπαλλήλων, καθιστώντας μας «πρωταθλητές» μαζί με το Βέλγιο. Ως ποσοστό επί του πληθυσμού της, πάντως, η Ελλάδα βρισκόταν καθαρά στην πρώτη θέση στην Ευρωζώνη, με πάνω από ένα εκατομμύριο υπαλλήλους.
• Από το 2000 έως το 2009, οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις διπλασιάστηκαν (αύξηση 100%!), ενώ οι αυξήσεις στις ΔΕΚΟ ήταν διπλάσιες σε σχέση με τον δείκτη τιμών καταναλωτή.
• Αν κοιτάξει κανείς όλη την περίοδο από το 1976 έως το 2009, οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν κατά 150%, ενώ από το 2000 και μετά, το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου στην Ελλάδα ξεπέρασε τον μέσο όρο της Ευρωζώνης!
• Στις ένδεκα ΔΕΚΟ, το 2009, η μέση αμοιβή κατά εργαζόμενο έφθανε στα 40.752 ευρώ, όταν αντίστοιχα στον ιδιωτικό τομέα περιοριζόταν στα 19.147 ευρώ!
• Η χώρα πριν την κρίση λειτουργούσε με ένα κράτος του οποίου οι δαπάνες ήταν κατά 41% υψηλότερες από τα έσοδα, δηλαδή κατά 36 δισ. ευρώ ή το 15,6% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.
• Ο δημόσιος τομέας στη χώρα μας έχει τη μικρότερη αποτελεσματικότητα στην Ευρωζώνη, δηλαδή μόλις το 65% αυτού που παράγει, με βάση τους πόρους που του διατίθενται, ενώ η ελληνική οικονομία χάνει 18 δισ. τον χρόνο από τη λειτουργία του Δημοσίου, 4 δισ. από τη γραφειοκρατία, 5 δισ. από τη διαφθορά και το λαθρεμπόριο, καθώς και 30 δισ. από τη φοροδιαφυγή.
• Σύμφωνα με την ΤτΕ, εάν την περίοδο 2000-2009 οι μισθολογικές δαπάνες στον δημόσιο τομέα παρέμεναν στο ύψος του πληθωρισμού και αν ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων δεν αυξανόταν, αλλά παρέμενε σταθερός, τότε το σημερινό χρέος της χώρας θα ήταν κατά 30% χαμηλότερα. Ταυτόχρονα εάν τα φορολογικά έσοδα διατηρούνταν στο 43,5% που ήταν το 2000 και εάν δεν έφθαναν στο 37,3% το 2009, τότε το χρέος θα ήταν ακόμη χαμηλότερα, κατά 26% του ΑΕΠ. Δηλαδή σωρευτικά, το δημόσιο χρέος θα ήταν χαμηλότερο κατά 57% και θα βρισκόταν κάτω από το όριο του 100% του ΑΕΠ! Δηλαδή η χώρα θα είχε αποφύγει την κρίση!


Την ίδια ώρα ο ιδιωτικός τομέας μετρά 1,5 εκατ. ανέργους και γύρω στα 300.000 «λουκέτα» επιχειρήσεων. Μάλιστα, όπως υποστηρίζει η διακεκριμένη οικονομολόγος, και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, κα Μιράντα Ξαφά, για κάθε θέση εργασίας η οποία διατηρείται στον δημόσιο τομέα χάνονται τρεις στον ιδιωτικό τομέα και γι' αυτό ήταν απαραίτητες οι απολύσεις στο Δημόσιο στην έναρξη του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας.
Αλλά οι πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που διαχειρίστηκαν το Μνημόνιο επέλεξαν να προστατεύσουν την «εκλογική τους πελατεία», τους δημόσιους υπαλλήλους.


Όλοι κλαίνε για την ΕΡΤ, ενώ την ίδια ώρα κανείς δεν ασχολείται με τις περίπου 100.000 ελληνικές επιχειρήσεις που βρίσκονται ένα βήμα πριν από το λουκέτο: κινδυνεύουν με απόλυση 20.000 εργαζόμενοι άμεσα και 200.000 έμμεσα. Αυτοί δεν έχουν ψυχή...


 

  Περιεχόμενα
ΕΝ ΑΡΧΗ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΕΛΕΧΩΝ - ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ
ΕΙΣΗΓΜΕΝΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ
INSURANCE MONEY CONFERENCE 2013
ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
PHARMA & HEALTH CONFERENCE 2013
ΕΣΠΑ-ΥΓΕΙΑ
ΒΙΑΝΕΞ- LILLY
ΠΑΓΩΤΑ ΔΩΔΩΝΗ ΑΒΕΕ
ΖΤΕ - IDEAL ELECTRONICS
ΦΑΚΕΛΟΣ ΟΤΕ
ΦΑΚΕΛΟΣ MLS ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΑ
ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ EBOOK

 Όροι και προϋποθέσεις του site