Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Ιούλιος-Αύγουστος 2005                               Τεύχος 312

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΊΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ


Γεγονός είναι ότι η παραγωγή ασφαλίστρων στην Ελλάδα ως ποσοστό του Α.Ε.Π. είναι πολύ χαμηλότερη από αυτή των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί, προκειμένου να ερμηνευθεί το γεγονός αυτό: τα περιορισμένα κρατικά κίνητρα, η «μεσογειακή φύση» του Έλληνα που θέλει όλα τα άσχημα να συμβαίνουν στους άλλους και ποτέ στον εαυτό του, το «κακό όνομα» ορισμένων ασφαλιστικών εταιριών, η αναξιοπιστία των «ψιλών γραμμάτων», ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας των ασφαλιστικών εταιριών, το υψηλό κόστος των ασφαλίστρων στην Ελλάδα, κλπ.
Εξετάζοντας τα παραπάνω, μπορούμε να παρατηρήσουμε:
Τα κρατικά κίνητρα είναι όντως περιορισμένα, πλην όμως έχουν διευρυνθεί κατά τα τελευταία χρόνια.
Υπάρχει πράγματι πρόβλημα αξιοπιστίας σε συγκεκριμένες ασφαλιστικές εταιρίες, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται το τελευταίο διάστημα από τις αρχές για να «νοικοκυρευτούν» τα αποθεματικά των εταιριών αυτών. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πολλές εταιρίες «υπεράνω πάσης υποψίας» στις οποίες θα μπορούσαν να απευθυνθούν όσοι πελάτες συμπολίτες μας δεν είναι σήμερα ασφαλισμένοι. Άρα, το πρόβλημα αξιοπιστίας των εταιριών δεν είναι το μείζον που θα ερμηνεύσει την υποασφάλιση του μέσου Έλληνα.
Το κόστος ασφαλίστρων στην Ελλάδα δεν είναι κατά κανόνα υψηλότερο από την Ευρώπη, ενώ παράλληλα οι ασφαλισμένοι καρπώνονται και φορολογικές απαλλαγές. Πάντως, θα μπορούσαν να γίνουν – και ήδη γίνονται – κινήσεις προς την κατεύθυνση της μείωσης των ασφαλίστρων σε συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων.
Σε ότι αφορά στα «ψιλά γράμματα» - όπου αυτά υπάρχουν – εδώ έρχεται ο ρόλος του επαγγελματία ασφαλιστικού συμβούλου, ο οποίος προστατεύει τον πελάτη του, αλλά και γενικότερα τον καθοδηγεί προς εκείνα τα προϊόντα, που καλύπτουν τις ανάγκες του. Άλλωστε, με βάση την νέα Κοινοτική Οδηγία περί διαμεσολαβούντων, ο πελάτης έχει δικαίωμα να προσφύγει εναντίον του ασφαλιστικού συμβούλου που δεν του πρότεινε την καλύτερη, κατά δυνατόν λύση.
Κατά την εκτίμησή μας, το ισχυρότερο αίτιο για την υπασφάλιση του μέσου Έλληνα, είναι η έλλειψη ενημέρωσης, για τους πραγματικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει κάθε πελάτης, για τις επιπτώσεις που θα έχει η επέλευση των κινδύνων αυτών, καθώς και οι τρόποι αντιμετώπισης των κινδύνων αυτών (η ασφάλιση είναι ένας μόνο από αυτούς).
Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, το ΧΡΗΜΑ σήμερα επαναδημοσιεύει από την ηλεκτρονική εφημερίδα ΧΡΗΜΑ Guarantee, μια σειρά άρθρων του Νίκου Κεχαγιάογλου, Διευθύνοντα Συμβούλου της εταιρίας ασφαλιστικών υπηρεσιών Κ2. Γιατί καλύτερος πελάτης, είναι ο ενημερωμένος πελάτης.


O ιός της τελειομανίας…
Οι πιο πολλοί από τους δραστήριους και δημιουργικούς ανθρώπους υποφέρουν από ένα σοβαρό “ελάττωμα”. Εάν μπορούσε να γίνει μία ειδική χαρτογράφηση των κυττάρων τους, θα διαπιστωνόταν ότι είναι διαποτισμένα από την “ασθένεια” του πρωταθλητισμού. Ο ιός της τελειομανίας ρέει στις κεντρικές τους αρτηρίες και ταυτόχρονα κινητοποιεί όλες τις νοητικές τους διεργασίες. Η νίκη επί των “περιορισμένων” ανθρωπίνων ικανοτήτων είναι το καθημερινό κατώφλι που πρέπει να διαβούν για να θεωρηθεί πετυχημένη η μέρα τους. Συνήθως απαξιούν να ασχοληθούν με τα τετριμμένα κι εύκολα και εμπνέονται μόνο από τα σχεδόν ακατόρθωτα και τις καινοτομίες. Η αγωνία που έχουν για να πραγματοποιήσουν τα φιλόδοξα σχέδιά τους δεν είναι τόσο για την καθεαυτή επίτευξη του φιλόδοξου σχεδίου, αλλά για να ανακαλύψουν τι άλλο τους περιμένει μετά από αυτό…
Ξέρω προσωπικά αρκετούς τέτοιους ανθρώπους που έχουν πάρει τα βουνά και προσπαθούν να ανακαλύψουν εντός του φυσικού περιβάλλοντος τα όριά τους, καθώς και την οραματική τους καταξίωση. Άλλοι εκφράζονται μέσω κατάκτησης καλλιτεχνικών ή πνευματικών κορυφών. Οι πιο πολλοί όμως διοικούν ή είναι στελέχη κάποιων επιχειρήσεων. Είναι εξαιρετικά πολύτιμοι για την επιτυχία των στόχων των επιχειρήσεων αυτών, λόγω της φύσης τους, όμως είναι και εξαιρετικά ευάλωτοι: Kάνουν επίσης πρωταθλητισμό στο άγχος, στην οδήγηση, στο σπορ ή στο χόμπι στο οποίο επιδίδονται, στον συνολικό όγκο των προβλημάτων που προσπαθούν να διαχειριστούν...


Η ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ
Συχνά η επιτυχία μίας επιχείρησης βασίζεται στις συνδυασμένες προσπάθειες μιας ομάδας. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος, ο οικονομικός διευθυντής, ο διευθυντής πωλήσεων και ο διευθυντής παραγωγής πρέπει να συνεργαστούν για να εξασφαλίσουν την επικερδή λειτουργία μιας επιχείρησης. Μετά από κάποιο μακρύ χρονικό διάστημα αυτή η ομάδα μαθαίνει να εργάζεται μαζί επιτυχώς.
Ξαφνικά κάποιο μέλος αποσύρεται, γίνεται ανάπηρο, ή πεθαίνει. Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο πρέπει να αντικατασταθεί, αλλά το κυριότερο, θα πρέπει ο αντικαταστάτης του να είναι εξίσου αποδοτικός μέσα στην ομάδα. Τα σχέδια που έχουν ήδη εκπονηθεί θα πρέπει να ολοκληρωθούν, αλλά το πιο σημαντικό είναι να αποκατασταθεί η σωστή ισορροπία της ομαδικής εργασίας. Δυστυχώς αυτή η διεργασία μπορεί να απαιτήσει ίσως και χρόνια. Συχνά οι υπηρεσίες συγκεκριμένων ατόμων έχουν μεγαλύτερη αξία για την επιχείρηση σε συγκεκριμένες χρονικές–συγκυριακές περιόδους: Στη διάρκεια μίας περιόδου ύφεσης ο πιο σημαντικός άνθρωπος μπορεί να είναι ο διευθυντής πωλήσεων, ενώ σε μια φάση ανάπτυξης η πιο σημαντική ικανότητα μπορεί να είναι η δυνατότητα του οικονομικού διευθυντή στην εξεύρεση πόρων. Η εξέχουσα και ηγετική θέση του προέδρου μπορεί να είναι υπεύθυνη για την κερδοφόρα λειτουργία της επιχείρησης κάτω από μεταβαλλόμενες ή σύνθετες οικονομικές συνθήκες.


ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΡΙΣΚΟΥ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
Υπάρχουν ορισμένες περίοδοι όπου η επιχείρηση διατρέχει μεγαλύτερο ρίσκο από άλλες. Τέτοιες καταστάσεις μπορεί να είναι:
Kατάσταση αυξημένων χρεών. Όταν η δανειακή εξάρτηση είναι μεγαλύτερη, η απώλεια ενός ανθρώπου με ιδιαίτερες αρμοδιότητες ή του ίδιου του ιδιοκτήτη μπορεί να σημάνει το τέλος της επιχείρησης.
Προγράμματα ανάπτυξης–επέκτασης.
Περίοδοι όπου λόγω των συνθηκών κάποια διευθυντικά στελέχη έχουν μεγαλύτερη αξία από άλλα, όπως ήδη προαναφέρθηκε.
Κατάσταση εξάρτησης από συγκεκριμένες εξειδικευμένες ικανότητες-δεξιότητες συγκεκριμένων ανθρώπων (τεχνικών–ηλεκτρονικών–μηχανικών κ.λπ.).
Περίοδοι έντονων διπλωματικών διεργασιών και επαφών για συγκεκριμένα οφέλη που μπορούν να ενισχύσουν την επιχείρηση.
Περίοδοι επενδύσεων σε εξοπλισμό και εγκαταστάσεις.
Περίοδοι όπου αναλαμβάνεται κάποιο επιχειρησιακό ρίσκο.
Σε όλες αυτές τις καταστάσεις η εξάρτηση της επιχείρησης από τα ειδικά στελέχη που υλοποιούν τα σχέδιά της είναι δεδομένη. Εφόσον η απώλεια αυτών των ανθρώπων θα σήμαινε οικονομικές απώλειες, αυτόματα η ασφάλισή τους θα εξασφάλιζε τη δυνατότητα να συνεχιστούν τα σχέδια, έστω κι αν συνέβαινε οποιοδήποτε απρόβλεπτο γεγονός. Το κόστος είναι πραγματικά ασήμαντο μπροστά στα όσα διακυβεύονται.


ΟΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΙ...
Οι πιο πολύτιμοι άνθρωποι σε μία επιχείρηση σε συνεχή ή σε προσωρινή βάση μπορεί να είναι:
O πρόεδρος.
Ο διευθύνων αντιπρόεδρος.
Ο οικονομικός διευθυντής.
Ο λογιστής.
Ο φοροτεχνικός σύμβουλος.
Ο αρχιμηχανικός.
Ο διευθυντής δημοσίων σχέσεων.
Ο διευθυντής παραγωγής προϊόντων.
Ο διευθυντής πωλήσεων.
Ο διευθυντής marketing.
O υπεύθυνος εφοδιασμού.
Ο τεχνικός διευθυντής.
Οι διευθυντές άλλων τμημάτων ή κλάδων.


Η δημιουργική και η υλική διάσταση του ανθρώπου
Κατά τη γνώμη μου, κάθε άνθρωπος αποτελείται ή φέρει δύο διαστάσεις: Η μία διάσταση είναι η υλική.
Είναι το σώμα του και αυτά τα οποία έχει δημιουργήσει (σπίτια, αυτοκίνητα, επιχειρήσεις, σκάφη κ.λπ.).
Η άλλη διάσταση είναι άυλη και είναι η δημιουργική διάσταση του ανθρώπου, η οποία αποτελείται από ένα «μπουκέτο» πνευματικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και ενστικτωδών χαρακτηριστικών.
Αυτή η δεύτερη διάσταση είναι αυτή που κινητοποιεί όλες τις δυνάμεις του ανθρώπου, έτσι ώστε να φτάσει στην κατάκτηση υψηλών οραματικών στόχων.
Το μυαλό, ο νους, η ψυχή που κατευθύνουν τις κινήσεις στο επίπεδο της δημιουργικότητας είναι ουσιαστικά άφθαρτα και οι δυνατότητές τους μπορεί να διευρύνονται ακόμα και μετά το θάνατο.
Από την άλλη, το σώμα και η ύλη υπόκεινται σε διαρκή έκθεση στον κίνδυνο.
Ο χρόνος είναι κατά της ύλης, αφού την παλιώνει, τη γερνάει, την απομειώνει, την εκθέτει σε διαρκείς κινδύνους.
Όλες οι διαστάσεις έχουν οικονομική χροιά.
Η δημιουργική πλευρά του ανθρώπου καθοδηγείται από κάποια οράματα που η κατάκτησή τους φέρνει πιο κοντά στην «ευτυχία» και είναι κατ’ εξοχήν οικονομικά:


Να αποκατασταθώ οικονομικά.
Να φτιάξω ένα σπίτι.
Να δημιουργήσω μία ωραία οικογένεια.
Να κάνω συνέχεια ταξίδια.
Να αγοράσω ένα dream car.
Nα έχω ελεύθερο χρόνο.
Να γεράσω αξιοπρεπώς.
Να προικίσω τα παιδιά.
Να είμαι ανεξάρτητος κλπ.


Η ΥΛΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Η υλική διάσταση του ανθρώπου υπόκειται σε συνεχή ρίσκα, αφού η ζωή είναι γεμάτη από κινδύνους. Η ύπαρξη των κινδύνων αυτόματα κατατάσσει τον άνθρωπο ως υποψήφιο να υποστεί αυτόν τον κίνδυνο βάσει του νόμου των πιθανοτήτων (π.χ. κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους 5 άνθρωποι 40 ετών στους 1.000, η πιθανότητα πυρκαγιάς είναι 1:2.000 κλπ.).
Αυτή η πιθανότητα γεννά την αβεβαιότητα και την ανάγκη διασφάλισης από αυτά τα γεγονότα.
Οι συνέπειες αυτών των κινδύνων μπορεί να είναι καταστροφικές. Ο άνθρωπος έχει την τάση να προοδεύει.
Όσο περνάει ο καιρός δημιουργεί νέα δεδομένα οικονομικής επιφάνειας. Καταναλώνει συνεχώς και το επίπεδο ζωής του γίνεται απόλυτα εξαρτημένο από το εισόδημά του. Όσο υπάρχει αυτό, προοδεύει.
Αν όμως λείψει αυτό το εισόδημα; Αν συμβεί ένα απρόοπτο γεγονός με βαρύτατες οικονομικές συνέπειες; Τότε αυτή η ισορροπία μπορεί να ανατραπεί θανάσιμα.
Οι συνέπειες μπορεί να μην αντέχονται ή να κάνουν χρόνο να ξεπεραστούν. Και αυτό συνεπάγεται τεράστιο ψυχολογικό κόστος, ματαίωση ονείρων και ίσως κόπωση, κατάπτωση και ανέχεια.


Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ
Η λύση δεν είναι ανέξοδη. Κοστίζει.
Το κόστος όμως είναι ρεαλιστικό;
Αξίζει τον κόπο να το καταβάλλουμε;
Ας δούμε από ποιες δαπάνες αποτελείται ένας τυπικός οικογενειακός προϋπολογισμός μίας μέσης οικογένειας:


Ενοίκιο.
Λογαριασμοί.
Αυτοκίνητο (βενζίνη – service – ασφάλεια).
Φροντιστήρια ή σπουδές παιδιών.
Τρόφιμα.
Ένδυση – υπόδηση.
Κοινωνικές υποχρεώσεις.
Δώρα.
Διακοπές.
Ψυχαγωγία κλπ.


Μερικές από αυτές τις δαπάνες είναι ανελαστικές.
Άλλες καταναλωτικές ανάγκες έχουν προστεθεί τελευταία και κάνουν «υπογείως» μεγάλη ζημιά στον οικογενειακό προϋπολογισμό (κινητό τηλέφωνο, SMS, Internet).
Όμως αυτές οι δαπάνες που κάνουμε στηρίζουν τη ζωή μας, μας κάνουν να ισορροπούμε μέσα στην κοινωνία και να αισθανόμαστε «ισότιμοι εταίροι».
Ένας προσεκτικός ασφαλιστικός σχεδιασμός θα εξασφάλιζε δια βίου, αλλά και μετά του βίου για τους αγαπημένους μας ανθρώπους, τη δυνατότητα απόλαυσης σχεδόν όλων των κεκτημένων μέχρι σήμερα.
Το σχεδόν αποτελεί το αναγκαίο κόστος που πρέπει να καταβληθεί για τη δημιουργία του κελύφους ασφαλείας που χρειάζεται ο καθένας για να περάσει χωρίς να «βραχεί» τους ενδεχόμενους κινδύνους που έτσι κι αλλιώς τον απειλούν.
Είναι ένα κόστος υψίστης προτεραιότητας που πρέπει να αποτελεί κατά τη γνώμη μου το πιο ανελαστικό έξοδο ενός οικογενειακού ή επιχειρηματικού προϋπολογισμού. Είναι ένα κόστος που όσοι αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να το καταβάλλουν, αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα ότι είναι μέρος ενός υλικού κόσμου, ο οποίος εμπεριέχει κινδύνους, ενέχει ρίσκα και ως εκ τούτου πρέπει να εφοδιαστούν με τις κατάλληλες «ρεζέρβες» ασφαλείας.


Πρόγραμμα άμεσης συνταξιοδότησης
Από τη στιγμή που ενηλικιώθηκα και άρχισα να ενημερώνομαι για τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία μέχρι σήμερα, πάντα στo top-5, με εναλλαγές μόνο στη θέση της κατάταξης, παίζει το θέμα ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό πρόβλημα. Ιδίως τον τελευταίο μήνα το θέμα αυτό είναι μονίμως στο Νο. 1 και όπως φαίνεται θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, αφού η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους συνεχώς επιδεινώνεται. Το υπάρχον ασφαλιστικό οικοδόμημα στηρίχτηκε εκ θεμελίων στην αναλογία συνταξιούχων προς εργαζόμενους 1:8, ενώ σήμερα αυτή η αναλογία τείνει στο 1:2. Τα κοινωνικά ταμεία πλέον δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε αξιοπρεπείς συντάξεις και το επίπεδο της ποιότητας ζωής μετά από αυτή την κρίσιμη ηλικία είναι μοιραίως επιδεινούμενο. Οι στατιστικές μελέτες επιπλέον μας πληροφορούν ότι:
Ο μέσος όρος ζωής αυξάνει ένα έτος κατά δεκαετία.
Οι Έλληνες θεωρούνται από τους μακροβιότερους λαούς στην Ευρώπη.
Ο μέσος όρος ζωής του Έλληνα είναι τα 79 έτη, ενώ της Ελληνίδας τα 82 έτη.
Το 2020 το 29% των Ελλήνων θα βρίσκονται σε ηλικία άνω των 60 ετών, ενώ το 2050 το ποσοστό αυτό θα έχει γίνει 41%.
Πιστεύω ότι θα ήταν δίκαιο, ένα μέρος των εισφορών που δίνονται υποχρεωτικά στα ασφαλιστικά ταμεία να επιστρέφεται στους ασφαλισμένους, οι οποίοι υποχρεωτικά θα έφτιαχναν ένα συνταξιοδοτικό πρόγραμμα σε ανεξάρτητο φορέα, έτσι ώστε να δημιουργήσουν ένα επιπλέον εισόδημα σύνταξης. Επειδή όμως τίποτα δεν είναι δίκαιο τελικά, η πιο αξιόπιστη εναλλακτική λύση που υπάρχει σήμερα είναι η δημιουργία με ίδια κεφάλαια ενός συμπληρωματικού προγράμματος συνταξιοδότησης.


ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ
Η ιδιωτική ασφάλιση είναι συμπληρωματική της κοινωνικής. Κατά μέσο όρο κάθε συνταξιούχος θα πάρει σύνταξη περίπου το 60% του εγγεγραμμένου μισθού του. Χρειάζεται λοιπόν συμπλήρωμα για το υπόλοιπο ποσόν.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού οι αποδοχές που είχαν συνηθίσει να απολαμβάνουν σε σχέση με τη σύνταξη που θα πάρουν μπορεί να έχουν τεράστια διαφορά.
Το συμπλήρωμα αυτό σημαίνει συνέχιση της ίδιας ποιότητας ζωής που είχε μάθει να απολαμβάνει ο ασφαλισμένος και πριν. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για εκείνη την ηλικία.
Είναι ιδιαίτερα μεγάλο το ψυχολογικό κόστος για έναν ηλικιωμένο που δεν μπορεί να συνεχίσει να απολαμβάνει το ίδιο επίπεδο ζωής. Αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα εμφανές στην ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα σήμερα να βλέπουμε πολλούς ανθρώπους αυτής της ηλικίας με εντελώς περιορισμένο τρόπο ζωής και παραίτηση από δημιουργικές συνήθειες στις οποίες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν.


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΜΕΣΗΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ
Αρκετές ασφαλιστικές εταιρίες έχουν δημιουργήσει τελευταία προγράμματα άμεσης συνταξιοδότησης. Αυτά τα προγράμματα αρχίζουν και δίνουν σύνταξη ένα μήνα μετά την καταβολή του ασφαλίστρου, το οποίο πληρώνεται εφάπαξ. Τα προγράμματα αυτά δίνονται σε αρκετές παραλλαγές. Δηλαδή παρέχουν ισόβια μηνιαία σύνταξη, η οποία μπορεί να είναι εγγυημένη για 10-15-20 χρόνια ή να μεταβιβάζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στον σύζυγο σε περίπτωση θανάτου. Στον πίνακα που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ορισμένες παραλλαγές  (πίνακας 1).
Τα σημαντικότερα οφέλη από τη συμμετοχή σ’ ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι:
Δίνεται υλική διάσταση σε ένα κεφάλαιο που υπάρχει και είναι αδρανοποιημένο, το οποίο διαχειρίζεται με έναν ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο.
Δίνεται στον συνταξιούχο η δυνατότητα να έχει ένα εγγυημένο εισόδημα κάθε μήνα και να κάνει το κουμάντο του μ’ αυτό.
Παρέχεται ισοβίως ένα κεφάλαιο, το οποίο είναι πολλαπλάσιο σε απόδοση από τον τόκο της τράπεζας.
Η σύνταξη είναι ισοβίως αναπροσαρμοζόμενη.
Δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να αγοραστεί τώρα που ισχύουν οι παλιοί πίνακες θνησιμότητας.


Αστική ευθύνη τρίτων - Καλύψεις και εξαιρέσεις
Η ασφαλιστική εταιρία παρέχει στον ασφαλισμένο προστασία για την περίπτωση κατά την οποία λόγω επελεύσεως περιστατικού που είχε ως συνέπεια τον θάνατο, τον τραυματισμό, ή τη βλάβη της υγείας προσώπων, ή τη βλάβη και καταστροφή πραγμάτων εγερθούν κατά του ασφαλισμένου αξιώσεις για αποζημίωση βάσει των διατάξεων του ιδιωτικού δικαίου για την αστική ευθύνη.
Η ασφαλιστική προστασία καλύπτει την ευθύνη, η οποία έχει σχέση με την ιδιότητα του ασφαλισμένου που έχει δηλωθεί (π.χ. αστική ευθύνη γιατρού, δικηγόρου, απλού ιδιώτη, καταστηματάρχη κ.λπ.). Ορίζεται ένα ποσό ως όριο της ευθύνης της εταιρίας.


Γενικά δεν καλύπτονται
Τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και οι παραγωγοί κινηματογραφικών ταινιών, τα τσίρκα και οι εξέδρες τους, τα αεροσκάφη και τα πλωτά μέσα κάθε είδους – με εξαίρεση τις λέμβους κωπηλασίας, καθώς και οι κυνηγετικές δραστηριότητες. Γενικά επίσης, δεν καλύπτονται κίνδυνοι που συνδέονται με την κατασκευή, επεξεργασία, αποθήκευση, μεταφορά, χρησιμοποίηση και εμπορία εκρηκτικών υλών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρεθεί κάλυψη για τα προαναφερθέντα. Απλώς το παρόν κείμενο θα αναφερθεί κυρίως σε γενικούς όρους. Οι ειδικές συμφωνίες, οι οποίες υπερισχύουν, γίνονται κατά περίπτωση σε συνεργασία με την ασφαλιστική εταιρία.


Τι και σε ποιους πληρώνει η εταιρεία
Η εταιρία αναλαμβάνει την υποχρέωση:
Να εξετάσει το θέμα της αστικής ευθύνης.
Να πληρώνει την αποζημίωση που εγκρίθηκε από το δικαστήριο ή που συμφωνήθηκε με τον παθόντα εξωδικαστικά.
Να αντικρούσει αβάσιμες αξιώσεις.
Αν συμβεί κάποιο γεγονός που εμπίπτει στην ασφαλιστική κάλυψη, ο ασφαλιζόμενος υποχρεώνεται να παραχωρήσει στην εταιρία όλη τη διαδικασία χειρισμού της υπόθεσης. Τα έξοδα βαρύνουν την εταιρία.
Αν η δικαστική απόφαση υποχρεώσει τον ασφαλισμένο να παρέχει κάποιου είδους ασφάλεια στον παθόντα για κάποιο χρονικό διάστημα, αναλαμβάνει το κόστος η εταιρία. Το κόστος δεν μπορεί να υπερβαίνει τα συμφωνηθέντα ασφαλισμένα κεφάλαια.
Αν συμβούν περισσότερες ζημιές που οφείλονται στην ίδια αιτία (ή στην παράδοση του ίδιου ελαττωματικού προϊόντος) ισχύουν σαν ένα ζημιογόνο γεγονός. Αυτό έχει σημασία διότι αν το όριο ευθύνης της εταιρείας είναι π.χ. 15.000 l και η ζημιά οφείλεται στο ίδιο γεγονός, δεν θα ξεπεράσει η αποζημίωση αυτό το ποσό, ενώ αν ήταν άλλη ζημιά αυτό θα διπλασιαζόταν ή τριπλασιαζόταν κλπ. Aν μια ασφαλιστική περίπτωση καταλήξει στα δικαστήρια, η δίκη διεξάγεται από την ασφαλιστική εταιρεία επ’ ονόματι του ασφαλισμένου με έξοδα της εταιρίας.
Σε περίπτωση που η εταιρία έχει διακανονίσει με οποιοδήποτε τρόπο τη ζημιά με τον παθόντα και ο ασφαλιζόμενος εναντιωθεί σ’ αυτόν τον διακανονισμό, τότε η εταιρία απαλλάσσεται από τις επιπρόσθετες δαπάνες που θα προκύψουν, είτε αυτές αφορούν το συνολικό ποσόν, είτε τους τόκους ή τα έξοδα.
Η αποζημίωση πληρώνεται μόνο σε l.


Εξαιρέσεις
Στην ασφαλιστική προστασία δεν περιλαμβάνονται:
Αξιώσεις που απορρέουν από συμβάσεις ή ιδιαίτερες υποσχέσεις μεταξύ ασφαλιζόμενου και παθόντα και υπερβαίνουν την κατά τον νόμο αστική ευθύνη του ασφαλιζόμενου (π.χ. η μη τήρηση μιας συμφωνίας κυρίων ή η καταστρατήγηση ενός ιδιωτικού συμφωνητικού, εκτός βέβαια αν είναι έννομες συμφωνίες).
Αξιώσεις για μισθό, σύνταξη, ημερομίσθιο ή άλλες σταθερές προσόδους διατροφής, ιατρική περίθαλψη σε περίπτωση κωλύματος προς παροχή υπηρεσιών, αξιώσεις πρόνοιας ή από εργατικά ατυχήματα των προσώπων που απασχολούνται από τον ασφαλιζόμενο. Αν όμως υπάρχει η αστική ευθύνη εργοδότη, τότε αυτές οι εξαιρέσεις παύουν να ισχύουν.
Δεν καλύπτονται ζημιογόνα γεγονότα που συνέβησαν στο εξωτερικό.
Ζημιές που προκύπτουν από συμμετοχή σε αγώνες ταχύτητας με άλογα, ποδήλατα ή οχήματα, σε αγώνες πυγμαχίας ή πάλης, καθώς και από συμμετοχή στις προπονήσεις αυτών των σπορ.
Αξιώσεις για υλικές ζημιές σε πράγματα, οι οποίες προέρχονται από βαθμιαία επίδραση της θερμοκρασίας, από αέρια, ατμούς ή υγρασία, από καπνό, αιθάλη, σκόνη, καθώς επίσης από ακάθαρτα ύδατα, μύκητες, καθιζήσεις εδάφους (συμπεριλαμβανομένης και της καθίζησης όλου ή μέρους του κτιρίου, το οποίο βρίσκεται επάνω στο έδαφος που υφίσταται την καθίζηση), από κατολισθήσεις, κραδασμούς εξαιτίας εκτέλεσης χωματουργικών εργασιών, από υπερχείλιση στάσιμων ή ρεόντων νερών, αλλά ακόμα και για ζημιές σε λιβάδια από βοσκή ζώων και ζημιές από άγρια ζώα. Ζούγκλα γίναμε.
Αξιώσεις αστικής ευθύνης για ζημιές.
Σε ξένα πράγματα, τα οποία ο ασφαλιζόμενος μίσθωσε, αγρομίσθωσε ή δανείστηκε ή τα οποία βρίσκονται στην κατοχή του με βάση ιδιαίτερη σύμβαση παρακαταθήκης.
Σε ξένα πράγματα που προξενήθηκαν, λόγω επαγγελματικής δραστηριότητας του ασφαλισμένου σε αυτά (επεξεργασία, επισκευή, μεταφορά, έλεγχος κ.λπ.). Επίσης ζημιές σε ξένα ακίνητα πράγματα με την έννοια ότι τα πράγματα αυτά ήταν άμεσο αντικείμενο της πιο πάνω δραστηριότητας.
Αν οι προϋποθέσεις των πιο πάνω εξαιρέσεων συντρέχουν στο πρόσωπο των υπαλλήλων, εργατών, πληρεξούσιων ή εντολοδόχων του ασφαλιζόμενου, δεν παρέχεται ασφαλιστική προστασία.
Η εκπλήρωση συμβάσεων, καθώς και η παροχή αποζημίωσης, λόγω μη εκπλήρωσης συμβάσεως δεν αποτελεί αντικείμενο της ασφάλισης αστικής ευθύνης, ούτε και όταν πρόκειται για συμβάσεις που πηγάζουν από τον νόμο.
Αξιώσεις για ζημιές που βρίσκονται σε άμεση ή έμμεση συνάφεια με ιονίζουσες ακτινοβολίες (π.χ. από ακτίνες άλφα, βήτα, γάμα εκπεμπόμενες από ραδιενεργές ουσίες, ουδετερόνια κλπ.).
Αξιώσεις άμεσα ή έμμεσα συναφείς με την κυριότητα, νομή, κατοχή ή οδήγηση οχημάτων ξηράς, αέρος ή νερού εκτός των ποδηλάτων.
Αξιώσεις που έχουν άμεση ή έμμεση συνάφεια με την κυριότητα, νομή ή κατοχή ζώων.
Ζημιές που προκλήθηκαν με δόλο.
Αξιώσεις αστικής ευθύνης σε περίπτωση ζημιάς των συγγενών του ασφαλιζόμενου.
Ζημιές που δημιουργήθηκαν εξαιτίας παράλειψης του ασφαλιζόμενου να άρει μέσα σε λογική προθεσμία καταστάσεις, οι οποίες ενέχουν αυξημένους κινδύνους και αυτό είχε ζητηθεί πριν από την εταιρεία.
Σωματικές βλάβες που προήλθαν από μετάδοση ασθένειας του ασφαλιζόμενου, καθώς και η ζημιά σε πράγματα που προέρχονται από ασθένεια ζώων, τα οποία ανήκουν στην κυριότητα ή την κατοχή του ασφαλιζόμενου, εκτός αν ο ασφαλισμένος δεν ενήργησε με δόλο ή βαριά αμέλεια.


Απαραίτητες διευκρινίσεις
Μερικές από τις παραπάνω εξαιρέσεις είναι πολύ σημαντικές και βασικές. Σχεδόν όλες όμως καλύπτονται με μία μικρή επιβάρυνση.
Νομίζω ότι είναι πολύ δίκαιο αυτό, αφού το ασφάλιστρο για μία απλή ασφάλεια προσωπικής αστικής ευθύνης δεν είναι πάνω από 15 l.
Συνήθως οι απλές ασφάλειες εργοδότη ή επαγγελματία που άρουν και τις κυριότερες εξαιρέσεις δεν υπερβαίνουν τα 45l. Είναι πολύ χρήσιμο πάντως να γνωρίζετε τα ισχύοντα πριν κάποια ασφαλιστική συμφωνία, διότι υπάρχουν πολλές ιδιαιτερότητες που αφορούν το κάθε επάγγελμα ή την κάθε ιδιότητα ξεχωριστά.


Έχει προβλήματα ο ιατρικός κόσμος;
Ένας φίλος γιατρός παρατήρησε ότι η θεματολογία των άρθρων μου αναφέρεται συνήθως στον επιχειρηματικό κόσμο. Έτσι αποφάσισα να του αφιερώσω ένα άρθρο που θα εστιάζεται έστω και επιγραμματικά στα προβλήματα του ιατρικού κόσμου, αν και πολλά από αυτά τα προβλήματα αφορούν πολλές επαγγελματικές ομάδες. Αυτά επιγραμματικά είναι τα εξής:


Πρόωρος, ξαφνικός θάνατος.
Απώλεια επαγγελματικής ικανότητας, λόγω ατυχήματος ή ασθένειας.
Ανάγκη εξειδικευμένης νοσοκομειακής περίθαλψης για όλη την οικογένεια σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Ελλιπής συνταξιοδότηση που δε θα αντικαθιστά το υφιστάμενο εισόδημα και συνεπώς το επίπεδο διαβίωσης που ήδη υπάρχει.
Ευθύνες από λάθη ή παραλείψεις κατά την άσκηση του επαγγέλματος (malpractice) που θα δημιουργήσουν οικονομικές αξιώσεις από τρίτους.
Φυσικές ή άλλες καταστροφές που μπορεί να προκληθούν στα εμπράγματα περιουσιακά στοιχεία του.
Υψηλή φορολόγηση εισοδήματος ή/και αδυναμία δικαιολόγησης του πόθεν έσχες. Αδυναμία αξιοποίησης του φορολογικού καθεστώτος για μείωση της προσωπικής φορολόγησης.
Αδυναμία σωστής διαχείρισης των αποταμιεύσεων και των επενδύσεών του, λόγω διαρκώς μεταβαλλόμενου οικονομικού περιβάλλοντος και λόγω αδυναμίας (έλλειψη χρόνου) πρόσβασης στις πληροφορίες που χρειάζονται.


ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ:
Δραματική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος για την οικογένεια, ματαίωση εκπλήρωσης οικογενειακών στόχων, αδυναμία μείωσης παγίων εξόδων (ενοίκια, δάνεια, κόστη συντήρησης, ασφάλιστρα, σπουδές παιδιών κλπ.), φόροι κληρονομιάς, κατακόρυφη πτώση επιπέδου ζωής με αποτέλεσμα καταστάσεις οικογενειακής ανέχειας.


ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ:
Η επαγγελματική ανικανότητα συνεπάγεται «ευνουχισμό» των ειδικών δεξιοτήτων του ιατρού, από τις οποίες αντλεί τον κυριότερο όγκο του εισοδήματός του.
Οπότε η απώλεια αυτής της ικανότητας θα επιφέρει απότομη πτώση των εισοδημάτων του, αδυναμία εξέλιξης σε επιστημονικό και επαγγελματικό επίπεδο, αλλαγή οικονομικών πλάνων για τον ίδιο και την οικογένειά του, πτώση ηθικού και επαγγελματικής ορμής, απώλεια των χρημάτων που δαπανήθηκαν για την επιστημονική του κατάρτιση, αδυναμία επαγγελματικού οραματισμού.


ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ:
Αν και οι γνωριμίες μεταξύ του ιατρικού κόσμου πολλές φορές καλύπτουν αυτή την ανάγκη ανέξοδα, εν τούτοις η πληθώρα των ασθενειών που αδιάκοπα εμφανίζονται οδηγούν συνεχώς σε νέες εξειδικεύσεις με αποτέλεσμα να είναι άγνωστο το πού και από ποιον θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μία νοσηλεία έτσι ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για τον νοσηλευόμενο.
Το κόστος οποιασδήποτε νοσηλείας έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα κάθε ένα περιστατικό που χρήζει νοσηλείας να δημιουργήσει ένα απότομο πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο πολλές φορές μπορεί να είναι δραματικά μεγάλο.
Οπότε οι συνέπειες θα μετακυλιστούν αλυσιδωτά στην οικονομική ζωής της οικογένειας.


ΕΛΛΙΠΗΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ:
Η απότομη πτώση του εισοδήματος λόγω της συνταξιοδότησης από το ταμείο (ΤΣΑΥ κλπ.) οδηγεί πολλούς γιατρούς σε παράλληλη ενασχόληση με το επάγγελμα ως πιο προχωρημένες ηλικίες. Αυτό έχει ως συνέπεια ακύρωση πλάνων για ανέφελη και ξεκούραστη συνταξιοδότηση.
Οι γιατροί που θα παραμείνουν μόνο με τη σύνταξη του ταμείου τους θα πρέπει να περιορίσουν τις οικογενειακές τους δαπάνες ή να αντλήσουν κεφάλαια από τις υφιστάμενες αποταμιεύσεις αν υπάρχουν. Η αύξηση του προσδοκόμενου ζωής θα δημιουργήσει περαιτέρω οικονομική ανασφάλεια.


ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΜΑLPRACTICE:
Bαρύτατες οικονομικές συνέπειες σε περίπτωση δικαίωσης τρίτου εξαιτίας παράλειψης ή επαγγελματικού λάθους. Η στατιστική που αφορά το κόστος των επιδικασθεισών αποζημιώσεων δείχνει ότι αυτό το κόστος είναι δυσβάστακτο για τον ιατρό με αποτέλεσμα εκτός από το ψυχολογικό φορτίο που θα κληρονομήσει να απειλείται με οικονομικό αφανισμό ο ίδιος και η οικογένειά του. Η επαναφορά στην αρχική κατάσταση είναι επίπονη και χρονοβόρος.


ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΑ ΕΜΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
 Όλα τα εμπράγματα περιουσιακά στοιχεία (κατοικία κύρια και εξοχική, ιατρείο, αυτοκίνητο, σκάφος κ.λπ.) είναι καθημερινά διαρκώς εκτεθειμένα σε διάφορους φυσικούς ή μη κινδύνους (φωτιά, καιρικά φαινόμενα, σεισμούς, συγκρούσεις κ.λπ.). Περιουσία που αποκτήθηκε με κόπους ετών μπορεί να απωλεσθεί σε λίγα λεπτά χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να επανακτηθεί σύντομα ή και ποτέ.


ΥΨΗΛΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ/ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ:
Η άγνοια διαχείρισης των φορολογικών θεμάτων οδηγεί τους ιατρούς σε μεγάλη φορολόγηση αφενός ή στην απόκρυψη εισοδημάτων που συνεπάγεται προβλήματα στη διαδικασία του πόθεν έσχες.
Στην πρώτη περίπτωση γίνεται αφαίμαξη ενός μεγάλου μέρους του εισοδήματος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προς όφελος των προσωπικών ή οικογενειακών αναγκών, στη δεύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να υπάρξουν συνέπειες λόγω παραβίασης του νόμου.


ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ /ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ:
Η συστηματική ενασχόληση του ιατρού με τον επιστημονικό του κλάδο στερεί τη δυνατότητα παρακολούθησης των εξελίξεων στους τομείς των επενδύσεων και γενικότερα των οικονομικών συμβάντων που θα μπορούσε να επωφεληθεί.
Ετσι συνήθως επενδύει σε προϊόντα μηδενικού ρίσκου, αλλά και μηδενικής έως αρνητικής απόδοσης (τραπεζικές καταθέσεις) ή αναλαμβάνει αυξημένο ρίσκο (μετοχές).
Όταν κάποιος δεν γνωρίζει ακριβώς τις δυνατότητες που έχει για να επενδύσει, προβαίνει σε λάθος επενδύσεις και χάνει χρόνο και χρήμα.
Έτσι χάνονται σημαντικά οφέλη που θα μπορούσαν να είχαν εξασφαλιστεί μόνο και μόνο από τη σωστή διαχείριση των αποταμιεύσεών του.


ΛΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ
Οι λύσεις αυτών των προβλημάτων δεν μπορούν να προπαρασκευαστούν βάσει ενός γενικότερου σχεδίου, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές διαφορετικά προβλήματα λύνονται με το ίδιο προϊόν (π.χ. ισόβια ασφάλεια ζωής). Εντούτοις, κάθε γιατρός έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του εξατομικευμένα προβλήματα που χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης.
Είναι απαραίτητο να γίνει μία ανάλυση ασφαλιστικών αναγκών από κάποιον επαγγελματία του χώρου, έτσι ώστε να γίνει ακριβής εντοπισμός των εν δυνάμει προβλημάτων και μία ρεαλιστική κοστολόγηση για την επίλυσή τους.
Είναι σημαντικό να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των λύσεων άμεσα, διότι η επίλυση των ασφαλιστικών προβλημάτων γίνεται μόνο εν καιρώ «ειρήνης». Εφόσον παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, καμμία εταιρία δεν δέχεται να συνάψει ασφαλιστική σύμβαση. Γιατί τα ασφαλιστικά προϊόντα είναι τα μόνο προϊόντα στον κόσμο που αγοράζουμε όταν δεν τα έχουμε ανάγκη.


 


 


 


 


 


 


 


Εταιρίες του δημοσίου:
Στρέφονταιπρος τον εκσυγχρονισμό


Η δρομολόγηση αναπτυξιακών διαδικασιών θα αποφέρει διπλό όφελος για το ελληνικό δημόσιο: άμεσο μέσω των μετοχοποιήσεων και έμμεσο μέσω της θετικότερης συνεισφοράς τους σε οικονομία και προϋπολογισμό
Σε μία περίοδο όπου οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, η άμεση αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ μέσω του χρηματιστηρίου φαντάζει ως μια καλή λύση για τον οικονομικό εκσυγχρονισμό τους, χωρίς ωστόσο να χαθεί ο κοινωνικός χαρακτήρας τους.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει μελέτη του Πολυτεχνείου Κρήτης η οποία αξιολογεί τις χρηματοοικονομικές επιδόσεις των Δημοσίων Επιχειρήσεων τα τελευταία χρόνια.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει τις επιχειρήσεις από την μια πλευρά σε άντληση φθηνών κεφαλαίων και από την άλλη θα τις εντάξει σε μια αναγκαστική τροχιά λειτουργίας με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Παράλληλα, θα ενισχυθεί η ανεξαρτησία, η αυτονομία τους και αποβάλλονται αρκετές από τις παθογένειες του δημοσίου τομέα (γραφειοκρατία, έλλειψη κινήτρων κ.α.) αφού μια εισηγμένη στο χρηματιστήριο ΔΕΚΟ  υπόκειται στο συνεχή έλεγχο όχι μόνο του κράτους αλλά και της αγοράς, των επενδυτών, των μετόχων και των καταναλωτών.
Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κυβερνήσεις μέσω των ΔΕΚΟ εφαρμόζουν τη μακροοικονομική τους πολιτική σε τομείς που έχουν να κάνουν με την εργασία, την εισοδηματική πολιτική κ.α., για το λόγο αυτό το εύρος των κρατικών παρεμβάσεων είναι περιορισμένο και πάντα κάτω από το πρίσμα των κοινωνικών επιπτώσεων. Ωστόσο, λόγω τις έλλειψης κινήτρων, ανταγωνισμού και ανεπαρκούς θεσμικού πλαισίου οδηγούνται συχνά σε αναποτελεσματικές κινήσεις οι οποίες βλάπτουν εν τέλει τα συμφέροντα όλων των Ελλήνων πολιτών.
Ο πρόεδρος  του  τμήματος  Μηχανικών Παραγωγής  και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης, επισημαίνει ότι «οι μεταρρυθμίσεις οι οποίες έγιναν τα τελευταία χρόνια όπως για παράδειγμα η μετατροπή των ΔΕΚΟ σε Α.Ε., οι αποκρατικοποιήσεις, η εισαγωγή ορισμένων εξ’ αυτών στο Χρηματιστήριο (π.χ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ κ.α.) και η εφαρμογή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων συνέβαλαν αρκετά στο να μειώσει αρκετές από τις παθογένειες που διέπουν τις ΔΕΚΟ. Ωστόσο, χρειάζονται ριζικότερες παρεμβάσεις και αποτελεσματικότερη διοίκηση από τις ίδιες τις ΔΕΚΟ. Ενδεχομένως, η χρήση μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα σε νευραλγικές θέσεις επιχειρήσεων που χωλαίνουν και η πρωτοβουλία πραγμάτωσης περισσότερων ιδιωτικοποιήσεων να αποτελούσαν μία κατευθυντήριο οδό. Η Ελλάδα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει επιτυχώς σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα ανταγωνιστικό χρειάζεται ένα ισχυρό οικονομικά Δημόσιο Τομέα και πρέπει να το επιδιώξει». Αναφορικά με την έρευνα, αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτή αφορά καθαρά τα χρηματοοικονομικά κριτήρια των επιχειρήσεων. Ωστόσο, τα αποτελέσματα που προκύπτουν μπορούν να αποβούν ιδιαίτερα χρήσιμα στη διοίκηση της κάθε ΔΕΚΟ προκειμένου να λάβει αποφάσεις σχετικά με τη στρατηγική και πολιτική που θα ακολουθήσει ώστε να πετύχει τη βέλτιστη μακροχρόνια λειτουργική αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα και να βελτιώσει τη θέση της έναντι των υπολοίπων.  Στη χειρότερη θέση βρίσκονται οι επιχειρήσεις του συγκοινωνιακού τομέα (ΗΛΠΑΠ, ΟΣΕ, ΕΘΕΛ και ΟΑΣΑ) καθώς και ο Ο.Δ.Δ.Υ. Άσχημη είναι ακόμα η εικόνα που εμφανίζουν οι εταιρείες της αμυντικής βιομηχανίας (ΕΒΟ, ΕΑΒ), η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, ο Ελληνικός Οργανισμός Εξωτερικού Εμπορίου (ΟΠΕ) και η Δημόσια Επιχείρηση Πολεοδομίας & Στέγασης (ΔΕΠΟΣ). Από τις εισηγμένες επιχειρήσεις η «ΔΕΗ» παρουσιάζει κάποια επιβράδυνση – γεγονός που αποτυπώθηκε εν μέρει και στα αποτελέσματα του 2004 – ενώ «ΕΥΔΑΠ» και «Ελληνικά Πετρέλαια» θα πρέπει να προχωρήσουν σε κινήσεις αναδιάρθρωσης προκειμένου να επανέλθουν σε ανοδική αναπτυξιακή πορεία. Δεν είναι τυχαίο ότι η διοίκηση των ΕΛΠΕ εξετάζει την απεμπλοκή της από ζημιογόνες συμμετοχές της σε χώρες του εξωτερικού (π.χ. Fyrom, Αλβανία), ενώ η «ΕΥΔΑΠ» προωθεί την επέκταση των δραστηριοτήτων της με στρατηγικές συμμαχίες εντός και εκτός Ελλάδος (έχουν κυκλοφορήσει φήμες για συμφωνία με την Pepsico). Αναφορικά με το μέλλον, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, το 2005 αναμένεται μείωση της κερδοφορίας των δημόσιων επιχειρήσεων, εξέλιξη η οποία οφείλεται στην περαιτέρω αύξηση των ελλειμμάτων του ΟΣΕ και της ΕΘΕΛ και στην προβλεπόμενη μείωση της κερδοφορίας του ΟΠΑΠ και της ΕΥΔΑΠ.


Στόχος 1,6 δις ευρώ για 2005
Η διατήρηση των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία καθώς και το κλείσιμο των… «μαύρων τρυπών» του φετινού προϋπολογισμού, περνάει για άλλη μια φορά μέσα από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την πώληση επιχειρήσεων του κράτους. Ωστόσο, έμπειροι οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν ότι μετά από μία 15ετία κατά την οποία το Δημόσιο εισέπραξε περισσότερα από 20 δις. ευρώ μέσω αποκρατικοποιήσεων, η «πηγή» αυτή φαίνεται πως… στερεύει, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον αρκετών επιμέρους αγορών (κοινής ωφελείας), τα συμφέροντα των Ελλήνων καταναλωτών και της ελληνικής οικονομίας γενικότερα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, η αξία των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο σε μη εισηγμένες εταιρείες μόλις που ξεπερνά τα 10 δις. ευρώ, ενώ γύρω στα 12,5 δις. ευρώ εκτιμάται (με σημερινές τιμές των μετοχών-Ιούνιος 2005) ότι είναι η συμμετοχή του Δημοσίου στις εισηγμένες. Αν δηλαδή σκεφθούμε ότι οι περισσότερες εξ αυτών δεν παρουσιάζουν κάποιο επενδυτικό ενδιαφέρον και ότι από τις υπόλοιπες, η δυνατότητα διάθεσης νέων μετοχικών πακέτων είναι περιορισμένη -εφόσον το Δημόσιο δεν θέλει να χάσει το management - διαπιστώνουμε ότι το κράτος δεν μπορεί να βασίζεται στο μέλλον από τις αποκρατικοποιήσεις. Για τη χρονιά που διανύουμε, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ρίχνει ιδιαίτερο βάρος στις αποκρατικοποιήσεις προκειμένου να καταφέρει να κλείσει μεγάλες «τρύπες» του προϋπολογισμού. Ειδικότερα, στοχεύει να αντλήσει περίπου 1,6 δις. ευρώ, μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, ωστόσο τα προβλήματα που υπάρχουν σε ορισμένες από αυτές δεν αποκλείεται να διαφοροποιήσουν τα αρχικά σχέδια. Ενδέχεται δηλαδή να επιδιωχθεί η πώληση μετοχικών πακέτων σε δημόσιους οργανισμούς (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ), κίνηση η οποία αφενός μεν δεν προβλεπόταν στα αρχικά σχέδια της κυβέρνησης, αφετέρου εκτιμάται ότι θα συγκεντρώσει τα πυρά της αντιπολίτευσης αλλά και των εργαζομένων.
Σχετικά με τον ΟΠΑΠ, μετά τις πρόσφατες αλλαγές που ανακοίνωσε η διοίκηση του Οργανισμού σχετικά με το Στοίχημα, εντός Ιουλίου αναμένεται να διατεθεί μέσω Χρηματιστηρίου ένα ακόμη ποσοστό της τάξης του 17%. Για την ΔΕΗ (όπου το κράτος κατέχει σήμερα το 51,49%) και την ΕΥΔΑΠ (η δημόσια συμμετοχή ανέρχεται στο 71%) τα συναρμόδια υπουργεία Ανάπτυξης και ΠΕΧΩΔΕ δεν δείχνουν πρόθυμα να προχωρήσουν στη διάθεση νέων μετοχικών πακέτων, ωστόσο η ανάγκη για μεγαλύτερα έσοδα δεν αποκλείεται να αλλάξει την υπάρχουσα στρατηγική. Στο υπουργείο Οικονομίας υπάρχει η σκέψη για σταδιακή μείωση του ποσοστού του Δημοσίου τόσο στην ΔΕΗ όσο και στην ΕΥΔΑΠ, μέχρι το 34%, γεγονός που διατηρεί το management. Αναφορικά με τον ΟΤΕ (σήμερα το Δημόσιο κατέχει ποσοστό 37,70%) το μόνο που δεν συζητείται είναι η εκχώρηση του management του Οργανισμού σε ιδιώτες. Εξελίξεις αναμένονται εντός καλοκαιριού, οπότε λήγει ένα ακόμα ομολογιακό δάνειο που αντιστοιχεί σε μετοχικό κεφάλαιο 10%. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι εκκρεμεί και η υπόθεση πώλησης πακέτου 33% της ΔΕΠΑ στην ισπανική Gas Natural, καθώς οι μέχρι τώρα διαπραγματεύσεις έχουν ανασταλεί.. Τη… «σκυτάλη» αναμένεται να πάρουν και άλλες κρατικές εταιρείες (ΟΛΘ, ΟΛΠ, ΕΥΑΘ) στις οποίες δρομολογείται σταδιακά η διάθεση νέων μετοχικών πακέτων. Η πρακτική αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση για μείωση της συμμετοχής του κράτους και επακόλουθη αύξηση των εσόδων για κάλυψη… «τρυπών» του προϋπολογισμού. Ακόμη, εντός του 2005 θα επιδιωχθεί η εισαγωγή του Διεθνούς Αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» (το 25%) στο χρηματιστήριο, ενώ έχει εκδηλωθεί η πρόθεση για ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων (ΟΣΕ), γεγονός που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των εργαζομένων του Οργανισμού. Στον τραπεζικό κλάδο, τα σχέδια της κυβέρνησης αφορούν σε εισαγωγή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου σε ποσοστό 25%-30% στο χρηματιστήριο (προς τα τέλη 2005 – αρχές 2006), ενώ εξελίξεις αναμένονται στην Emporiki Bank και την Αγροτική Τράπεζα, αφού πρώτα επιλυθεί το ασφαλιστικό. Οι εξελίξεις ενδεχομένως να επιταχυνθούν μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό στις 30 Ιουνίου. Θα πρέπει τέλος να σημειωθεί ότι αποφασίστηκε ο τερματισμός, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, χρονιζουσών διαδικασιών πώλησης περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης (πρώην ΕΤΑ) που είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Παράλληλα η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων θα διερευνήσει και σε επόμενη συνεδρίαση θα προκρίνει νέες διαφανείς διαδικασίες για την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης.


Γιάννης Δραγασάκης, βουλευτής ΣΥΝ
Η Ελλάδα μπήκε στο παγκόσμιο κύμα των ιδιωτικοποιήσεων με σχετική καθυστέρηση. Γρήγορα όμως έγινε ένας από τους πρωταθλητές των ιδιωτικοποιήσεων διεθνώς. Αρχικά, οι ιδιωτικοποιήσεις εμφανίσθηκαν με έναν τρόπο αποσπασματικό, με τη μορφή της μερικής ιδιωτικοποίησης μεμονωμένων δημοσίων επιχειρήσεων. Με την επέκταση όμως αυτής της πολιτικής, περάσαμε στην ιδιωτικοποίηση ολόκληρων αγορών. Τέλος, με την ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων σε τομείς των υποδομών και τον περιορισμό, από τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, οδηγούμαστε, με ταχείς ρυθμούς, στην ιδιωτικοποίηση της ίδιας της αναπτυξιακής διαδικασίας. Ένας κίνδυνος που διαγράφεται είναι το ενδεχόμενο επενδυτικών κενών σε κρίσιμους τομείς. Αυτό φάνηκε ήδη στον τομέα της ενέργειας. Η απελευθέρωση της αγοράς δεν προσέλκυσε ιδιωτικές επενδύσεις με αποτέλεσμα η χώρα να απειλείται με blackout. Έτσι, είτε τις αναγκαίες επενδύσεις πρέπει να τις κάνει και πάλι η ΔΕΗ, είτε θα πρέπει να δοθούν πιο ισχυρά κίνητρα στους ιδιώτες. Αυτή η δεύτερη λύση όμως αναπόφευκτα οδηγεί σε αύξηση των τιμολογίων  και όχι σε μείωσή τους όπως οι υποστηριχτές των ιδιωτικοποιήσεων είχαν υποσχεθεί. Τέτοια επενδυτικά κενά ενδέχεται να εμφανισθούν και σε άλλους τομείς, αν αυτή η λογική της ιδιωτικοποίησης της αναπτυξιακής διαδικασίας συνεχισθεί. Η ιδιωτικοποίηση υποδομών ή επιχειρήσεων που ικανοποιούν ζωτικές κοινωνικές ανάγκες έχει πολύ διαφορετικές συνέπειες απ’ ότι η ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων με εμπορικό αντικείμενο όπως π.χ. τα ΚΑΕ. Στη δεύτερη περίπτωση, αν οι επιχειρήσεις είναι κερδοφόρες το κράτος χάνει μια πηγή εσόδων που είχε από τα μερίσματα. Στην πρώτη, οι συνέπειες είναι ευρύτερες: δημόσια αγαθά και συλλογικές υποδομές υποβαθμίζονται, η χρήση τους γίνεται πιο ακριβή και άρα η πρόσβαση σ’ αυτά γίνεται δύσκολη σε όσους δεν έχουν επαρκή αγοραστική δύναμη. Στην περίπτωση αυτή οι ιδιωτικοποιήσεις λειτουργούν ως ένας σοβαρός μηχανισμός διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων. Ήδη παρατηρούνται προβλήματα με τα τιμολόγια καθώς και με την ποιότητα  και την επέκταση των δικτύων στις εταιρίες ύδρευσης παρόλο που αυτές είχαν ιδιωτικοποιηθεί μόνο μερικώς. Τα «Ελληνικά Πετρέλαια» έχουν την ευθύνη και της ενεργειακής έρευνας αλλά δεν είναι βέβαιο ότι αποτελεί για τους ιδιώτες μετόχους τους ελκυστική δραστηριότητα. Η «ΔΕΠΑ» είναι σε ένα στάδιο δημιουργίας δικτύων φυσικού αερίου. Αν ιδιωτικοποιηθεί δεν είναι βέβαιο ότι τα δίκτυα θα επεκταθούν σε περιοχές χωρίς υψηλή πυκνότητα κατανάλωσης. Πολλά νησιά είναι χωρίς επαρκή ακτοπλοϊκή συγκοινωνία διότι οι σχετικές γραμμές δεν είναι αρκετά προσοδοφόρες για τους ιδιώτες επενδυτές. Γενικά, το συμφέρον των ιδιωτών μετόχων, η ανάγκη διανομής υψηλών μερισμάτων προς αυτούς, σε αρκετούς τομείς δεν συμβιβάζεται με την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Η ικανοποίηση των πρώτων δεν επιτρέπει την ικανοποίηση των δεύτερων. 
Από τους παραπάνω πίνακες παρατηρούμε ότι για το 2003 την πρώτη θέση στην κατάταξη καταλαμβάνει ο ΟΛΘ ο οποίος και για τα 2 έτη παρουσιάζει στα κριτήρια 8,10 και 11 τις υψηλότερες τιμές μεταξύ του συνόλου των ΔΕΚΟ. Για το έτος 2004 κατατάσσεται στην δεύτερη θέση γεγονός που δεν οφείλεται στις μειωμένες χρηματοοικονομικές επιδόσεις του σε σχέση με το 2003 αλλά στην βελτίωση της θέσης των υπολοίπων.
Ο ΟΠΑΠ καταλαμβάνει την δεύτερη θέση το 2003 με υπεροχή σε σχέση με τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ στα κριτήρια 4,5,6,9 και 14 για το 2003 ενώ, το 2004 καταλαμβάνει την πρώτη θέση με σημαντική υπεροχή στα κριτήρια 1,3,5,6 και 9. Η ΕΚΟ –ΕΛΔΑ βελτίωσε την θέση της στην κατάταξη από το 2003 λαμβάνοντας την 3 θέση το 2004. Η ΕΚΟ –ΕΛΔΑ κατέχει την καλύτερη θέση και για τα δύο χρόνια στο κριτήριο 1 και 7. Το κριτήριο του δείκτη μικτού περιθωρίου κέρδους βελτιώθηκε λόγο μεγαλύτερων κερδών το 2004 και μικρότερης  ποσοστιαίας μεταβολής του κόστους πωληθέντων. Επίσης, η ΕΚΟ –ΕΛΔΑ το 2004 βελτίωσε σημαντικά τα κριτήρια 2,3,4 και 6. Η Δ.Ε.H. κατατάσσεται και τα 2 έτη της ανάλυσης στην τελευταία θέση εξαιτίας της χαμηλής χρηματοοικονομικής αποδοτικότητας που παρουσιάζει σε σχέση με τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ, παρόλο που η  Δ.Ε.H. είναι η μεγαλύτερη ΔΕΚΟ με το υψηλότερο ποσοστό μικτού κέρδους (υψηλά λειτουργικά έξοδα και υψηλές χρηματοοικονομικές δαπάνες).
Η ιστορία των ΔΕΚΟ στην Ελλάδα
Ο ρόλος του δημοσίου τομέα στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία είναι πολύπλευρος, επιδιώκει πολλαπλούς και συχνά μη συμβατούς στόχους. Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο δημόσιος τομέας είναι απόρροια των απόψεων του Keynes, έναντι των αντίστοιχων της νεοφιλελεύθερης θεωρίας. Το μέγεθος του δημόσιου τομέα στις χώρες της Ε.Ε. αυξήθηκε από 20% του ΑΕΠ στην δεκαετία του 1920 στο 30% στη δεκαετία του 1950 και στο 50% στη δεκαετία του 1980. Η συνεχής αυτή μεγέθυνση του δημοσίου τομέα οφείλεται στην συνεχή αύξηση των δαπανών του δημοσίου και ειδικότερα στην αύξηση των κοινωνικών δαπανών.
Αν προσπαθήσει κανείς να εξετάσει την εμφάνιση της κρατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ελλάδα τον τελευταίο αιώνα θα μπορούσε να την χωρίσει σε 4 περιόδους, όπως επισημαίνεται σε σχετική μελέτη του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Η πρώτη περίοδος πραγματοποιείται στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια όπου αναπτύχθηκαν κυρίως οι τομείς της κοινής ωφέλειας, γεγονός που οφείλεται βασικά στην ανάγκη δημιουργίας της αναγκαίας αναπτυξιακής υποδομής του ιδιωτικού τομέα καθώς επίσης και την παροχή ορισμένων αγαθών και υπηρεσιών στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο (ΔΕΗ 1950, ΟΤΕ 1949, κ.ά.). Η δεύτερη περίοδος ανάπτυξης των δημοσίων επιχειρήσεων εμφανίζεται αμέσως μετά την ενεργειακή κρίση του 1973, την διεθνή οικονομική ύφεση και τον πληθωρισμό. Σε αυτή την περίοδο, εμφανίζονται νέες δημόσιες επιχειρήσεις όπως η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ) (1976), οι πολεμικές βιομηχανίες : Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) (1976), Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (ΕΒΟ) (1977), ενώ στο τέλος του 1976 τα Ελληνικά Διυλιστήρια Ασπροπύργου (ΕΛΔΑ) περιήλθαν εξ’ ολοκλήρου στο Ελληνικό Δημόσιο. Στις αρχές του 1975 εξαγοράστηκε από το Κράτος η Ολυμπιακή Αεροπορία. Επιπρόσθετα την περίοδο 1976-1977 οι αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και του Πειραιά (ΑΣΠΑ, ΚΤΕΛ, ΕΗΣ) πέρασαν στην κατοχή του δημοσίου και μετονομάστηκαν σε ΕΑΣ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ υπό την εποπτεία του ΟΑΣ.
Το 1976 το Κράτος  επεκτείνει τον  έλεγχό του στον τομέα των τραπεζών με την απόκτηση του ελέγχου στο συγκρότημα της Εμπορικής Τράπεζας (Εμπορική, Ιονική-Λαϊκή, Πειραιώς, Αττικής , Επενδύσεων). Στο συγκρότημα της Εμπορικής Τράπεζας ανήκουν επίσης σημαντικές βιομηχανικές μονάδες όπως τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, τα Ναυπηγεία Σύρου «Νεώριο», η Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων Καβάλας και οι οποίες με τη σειρά τους πέρασαν στο δημόσιο τομέα.
Επιπλέον, δημιουργήθηκαν οι παρακάτω ειδικοί αναπτυξιακοί οργανισμοί με σκοπό τη δραστηριοποίηση συγκεκριμένων τομέων της Οικονομίας όπως: Η Ελληνική Εταιρεία Βιομηχανικών και Μεταλλευτικών Εκμεταλλεύσεων (ΕΛΕΒΜΕ) (1975). Η Δημόσια Επιχείρηση Πολεοδόμησης Οικισμού και Στεγάσεως (ΔΕΠΟΣ) (1976). Ο Ελληνικός Οργανισμός Μικρομεσαίων Μεταποιητικών Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας (Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ.) (1977). Ο Οργανισμός Προωθήσεως Εξαγωγών (ΟΠΕ) (1977). Η Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου (ΚΕΔ) (1979). Κατά την περίοδο 1973-1979 με αφορμή την ενεργειακή κρίση, πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκ των οποίων μερικές βιώσιμες, οδηγήθηκαν σε υπερχρέωση και σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω ανικανότητας, αδιαφορίας, ή και δολιότητας ορισμένων επιχειρηματικών φορέων, που υπήρξαν επιλογές πολιτικο-οικονομικών κέντρων εξουσίας και ευνοήθηκαν ιδιαίτερα από το Κρατικό τραπεζικό κεφάλαιο. Κοινό γνώρισμα όλων αυτών των επιχειρήσεων ήταν η υπερχρέωσή τους στο τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα το ίδιο το τραπεζικό σύστημα να κινδυνεύει να γίνει προβληματικό από τη δημιουργία μεγάλου όγκου παγωμένων πιστώσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 1980 στην Τράπεζα της Ελλάδος, προβληματικές επιχειρήσεις υπήρχαν σε 11 από τους 20 κλάδους της μεταποίησης.
 Το πρόβλημα οξύνεται το 1980 και οι τράπεζες κάτω από την πίεση των επιχειρηματιών συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις αυτές. Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις αφού μετοχοποιήσαν μέρος των δανείων τους, συμμετείχαν και στη διοίκηση των επιχειρήσεων (Πειραϊκή-Πατραϊκή, ΛΑΡΚΟ, ΠΥΡΚΑΛ κ.ά.). Η ελεγκτική ή τυπική παρουσία στα Διοικητικά Συμβούλια τραπεζικών υπαλλήλων, δεν έφεραν θετικά αποτελέσματα. Έτσι το 1983 ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) που ανέλαβε το έργο της εξυγίανσης. Τέλος, μια άλλη κατηγορία επιχειρήσεων που αναπτύχθηκε την περίοδο αυτή είναι οι επιχειρήσεις που ανήκουν κατά πλειοψηφία σε κρατικές τράπεζες και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, όπως βιομηχανικές, ασφαλιστικές, ξενοδοχειακές, εμπορικές.
Η τρίτη περίοδος αρχίζει το 1982 και όπως διαπιστώνεται, σε αυτή τη φάση δεν παρατηρείται καμία διεύρυνση του δημόσιου τομέα, είτε με την ίδρυση νέων μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων, είτε με την αύξηση της δραστηριότητας των υπαρχουσών. Ως νέες επιχειρήσεις μπορεί να αναφερθούν το Εργοστάσιο Αλουμίνας και η Εθνική Φαρμακοβιομηχανία. Στον άμεσο έλεγχο του δημοσίου, ενώ προηγουμένως ήταν υπό τον έμμεσο έλεγχο μέσα από τις κρατικές τράπεζες, περιήλθαν όμως ορισμένες υπερχρεωμένες επιχειρήσεις όπως η ΠΥΡΚΑΛ, τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ , η ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, η ΛΑΡΚΟ, καθώς και 40 άλλες προβληματικές επιχειρήσεις που εντάχθηκαν στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ). Κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου μετά το 1982, μπορεί να θεωρηθεί η προσπάθεια που έγινε για την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου των δημοσίων επιχειρήσεων, με στόχο τον καλύτερο έλεγχο και την αναπροσαρμογή των παραγωγικών δραστηριοτήτων στις νέες οικονομικές συνθήκες.
Ως τέταρτη περίοδος μπορεί να χαρακτηρισθεί η περίοδος που διανύουμε σήμερα, η οποία διακρίνεται από την στροφή προς τις ιδιωτικοποιήσεις - αποκρατικοποιήσεις (π.χ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ κ.α.) των δημοσίων επιχειρήσεων. Τα βασικά αίτια της στροφής αυτής μπορούν να αναζητηθούν στην πίεση που ασκούν οι δημόσιες επιχειρήσεις στο δημόσιο προϋπολογισμό για την κάλυψη των ελλειμμάτων τους, στην αδυναμία του δημοσίου να τις λειτουργήσει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στην έντονα ανταγωνιστική αγορά, στην έλλειψη σωστής διοίκησης από τις ίδιες τις επιχειρήσεις ή ακόμα και στις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ενδυνάμωση των ανταγωνιστικών δομών.

  Περιεχόμενα
Editorial: Βρήκαμε παπά... να θάψουμε και τους ζωντανούς!
¶ρθρο: Η Αγορά ΄Εργων Τέχνης
RoadShow: ΕΠΕΝΔΥΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
¶ρθρο: ΒΑΘΜΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΤΗΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Αφιέρωμα: Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΊΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
Αφιέρωμα: Κυπριακή οικονομία: Κάτω το έλλειμμα, «τρέχει» το Α.Ε.Π.
Αφιέρωμα: ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
Αφιέρωμα: Η αγορά των τυχερών παιχνιδιών
Editorial: 17 χρόνια επιτυχίας & αγώνα για την ελληνική κεφαλαιαγορά
Αγορά Εμπρευμάτων: Διεθνείς Αγορές Εμπορευμάτων - Ανασκόπηση για το Μήνα Ιούνιο 2005
Προτάσεις Αγοράς: Σοφοκλέους: Με τις μετοχές που τρέχουν ή με αυτές που πρέπει;
Προτάσεις Αγοράς: Η ανοδική τάση των μετοχών βρίσκει «αντίκρισμα»
Επενδύσεις: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΟΜΟΛΟΓΩΝ
Παρουσιάσεις: ΤΣΑΚΙΡΗΣ
Συνέντευξη: ΕΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΞΕΝΟ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑ

 Όροι και προϋποθέσεις του site