Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Φεβρουάριος 2005                               Τεύχος 307

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Η ώρα των μονοσήμαντων τοποθετήσεων


Mετά τις 17 Δεκεμβρίου του 2004, μετά την εξασφάλιση, με τη σύμφωνη γνώμη και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε., κατόπιν της προϋπόθεσης που καταγράφηκε στα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής και της αποδοχής της από την Τουρκία, για υπογραφή και εφαρμογή του πρωτοκόλλου της Άγκυρας και με την Κυπριακή Δημοκρατία, η κατάσταση πραγμάτων σε σχέση με την προσπάθεια για λύση του Κυπριακού, αναδιαμορφώθηκε. Η αναδιαμόρφωση αυτή αφορά τόσο στη διαδικασία και στην ουσία λύσης όσο και το κλίμα μέσα στο οποίο εξελίσσεται, που είναι σαφώς βελτιωμένο για την Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς βέβαια να είναι, προς το παρόν, δυσμενέστερο για την Τουρκία. Στο πλαίσιο αυτής της αναδιαμόρφωσης της κατάστασης πραγμάτων, αναδύθηκαν ήδη ερωτήματα νέα και αναζωπυρώθηκαν παλιά και συνολικά αποτελούν το επίκεντρο των τωρινών πολιτικών προβληματισμών, συζητήσεων ή ακόμα και αντιπαραθέσεων. Ποια όμως είναι τα ερωτήματα αυτά ή τα κυριότερα από αυτά και ποιες οι μονοσήμαντες απαντήσεις – τοποθετήσεις που απαιτούν; Αν τα ομαδοποιήσουμε μπορούν να αποτελέσουν τρεις μεγάλες ομάδες.


Η πρώτη μεγάλη ομάδα περιλαμβάνει τα ακόλουθα επιμέρους ερωτήματα:
Θα υπογράψει η Τουρκία και θα εφαρμόσει το πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης; Και αν ναι, πότε; Την άνοιξη του 2005, όπως με επιστολή επισήμως το ζητά η Ε.Ε. ή στις 3 Οκτωβρίου του 2005, όπως η ημερομηνία που καταγράφεται στα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής και που οριοθετεί και την έναρξη των ουσιαστικών – πραγματικών ενταξιακών της διαπραγματεύσεων; Μήπως θα προτιμήσει να αναβάλει την υπογραφή, εν γνώσει του γεγονότος ότι αναβάλλει και την έναρξη των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων για το 2006 ή και το 2007, συνυπολογίζοντας την εσωτερική της Τουρκίας εκλογική διαδικασία; Πώς εξηγείται το ότι η Τουρκία κινεί «γη και ουρανό» για άμεση έναρξη πρωτοβουλίας για λύση του κυπριακού; Πώς εξηγείται η τόση σπουδή, αφού η ίδια, δια στόματος του Πρωθυπουργού της, λέγει ότι έκανε ό,τι ήταν να κάνει για τη λύση του Κυπριακού; Πώς και γιατί «λυτοί και δεμένοι» βάλθηκαν και πάλι να μας πείσουν ότι η Τουρκία είναι αποενοχοποιημένη σε ό,τι αφορά στο Κυπριακό και, ως εκ τούτου, τίποτε δεν έχει να φοβηθεί για την ενταξιακή της πορεία; Μήπως θέλουν μια μορφή πρωτοβουλίας ως προπέτασμα καπνού για αποφυγή της υπογραφής του πρωτοκόλλου; Τι, τέλος πάντων, ισχύει από τα αλληλοσυγκρουόμενα λεγόμενά τους; Αυτά που λένε, ότι θα υπογράψουν χωρίς καθυστέρηση, αφού εξετάσουν τις νομικές πτυχές ή τα άλλα περί μη υπογραφής ή και μη εφαρμογής ή εφαρμογής σε βάθος χρόνου; Ή το ότι θα υπογράψουν με την Ε.Ε. και όχι με την Κυπριακή Δημοκρατία; Τέλος, τι σημαίνει η υπογραφή του πρωτοκόλλου; Αναγνώριση, έστω και έμμεση, όπως εμείς λέμε, ή απλή εμπορική συμφωνία, όπως οι Τούρκοι λένε;


Απαντώ λοιπόν σ’ αυτή την πρώτη ομάδα ερωτημάτων τοποθετούμενος ευθέως. Γιατί τώρα είναι η ώρα της αλήθειας. Η Τουρκία, θέλει δε θέλει, θα υπογράψει το πρωτόκολλο και με την Κυπριακή Δημοκρατία και αργά ή γρήγορα θα το εφαρμόσει. Τα αναμασήματά της για το τι σημαίνει η υπογραφή, ευθεία αναγνώριση ή έμμεση ή μη αναγνώριση, δεν έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα. Ούτε δικαίωμα, ούτε αρμοδιότητα έχει για να ορίσει την ερμηνεία, όπως βέβαια ούτε και εμείς. Η ερμηνεία ανήκει στην αρμοδιότητα των θεσμικών νομικών οργάνων της Ε.Ε. Και την έχουν ήδη δώσει. Ό,τι και να λέει η Τουρκία για εσωτερική κατανάλωση. Σε ό,τι τώρα αφορά στο χρόνο της υπογραφής, λογικά πρέπει να υπογράψει πριν την άνοιξη του 2005, όπως την καλεί να κάνει η Ε.Ε. Ιδιαίτερα, αν ξέρει ότι εμείς δεν θα εμπλακούμε σε οποιανδήποτε πρωτοβουλία πριν υπογράψει. Για να αποφύγουμε την πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί η όποια πρωτοβουλία από την Τουρκία και όποιους τρίτους, ως το προπέτασμα καπνού για ματαίωση της υπογραφής. Επομένως, με παρρησία και τρόπο απόλυτο, πρέπει να στείλουμε σε όλους τη δική μας μονοσήμαντη τοποθέτηση.
«Αν όντως θέλετε διαπραγμάτευση ή έστω επαναδιαπραγμάτευση για λύση και όχι απλώς έναρξη συνομιλιών ή κάποια πρωτοβουλία για να σας δοθεί η ευκαιρία να αποφύγετε την υπογραφή και εφαρμογή του πρωτοκόλλου (που εσείς λέτε ότι δεν είναι αναγνώριση) και να επιβάλλετε, δια της τεθλασμένης, τα άνομα του Ανάν σχέδιά σας, τότε υπογράψτε και εφαρμόστε το πρωτόκολλο την άνοιξη του 2005, για να ανοίξει και ο δρόμος για την έναρξη διαλόγου για τη λύση, για την οποία, όπως λέτε, κόπτεσθε».
Τούτη η μονοσήμαντη τοποθέτηση θα οδηγήσει την πίεση προς την Τουρκία και θα την απομακρύνει από εμάς, γιατί η μη ανταπόκρισή της θα την εκθέσει διεθνώς και θα της στερήσει το δικαίωμα να ζητά πρωτοβουλία. Θα στερήσει παράλληλα το δικαίωμα στους γνωστούς και μη εξαιρετέους, «λυτούς και δεμένους», να πιέζουν εμάς και θα τους υποχρεώσουν, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι, να στραφούν για πιέσεις, μην έχοντας άλλη επιλογή, προς την Τουρκία. Ταυτόχρονα, θα κλείσει και ένα κεφάλαιο αντιπαράθεσης, αχρείαστο και ζημιογόνο, που μας ταλανίζει από τις 17/12/04.


Η δεύτερη μεγάλη ομάδα ερωτημάτων είναι η ακόλουθη:
Γιατί σε όλους τους τόνους οι ανά τον κόσμο υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν, αλλά μόνον αυτοί, ενορχηστρωμένα μηρυκάζουν ότι θα πρέπει να βρούμε τρόπο να επαναφέρουμε και να ψηφίσουμε το σχέδιο Ανάν που υπερψήφισαν, όπως λένε, ούτως ή άλλως, οι 50-60 χιλιάδες Τουρκοκύπριοι και οι 100-150 χιλιάδες έποικοι, με ποσοστό 60%; Πώς και δεν κατανοούν ότι το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι πρόβλημα δικοινοτικό, δεν είναι πρόβλημα ψυχολογικό, δεν είναι πρόβλημα «δούναι και λαβείν», αλλά πρόβλημα εισβολής και κατοχής, πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, πρόβλημα προσφύγων, επανεγκατάστασης και περιουσιών, πρόβλημα αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Πώς και δεν εισπράττεται ότι είμαστε έτοιμοι για διαπραγμάτευση για λύση, χωρίς καθυστέρηση, αρκεί να ξεκαθαριστεί από τους έχοντες θεσμική, νομική και ηθική υποχρέωση, ότι η λύση θα συνάδει με το διεθνές δίκαιο και θα είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο; Πώς γίνεται να είναι επίκεντρο της κάθε συζήτησης το διαδικαστικό και μόνο σκέλος της όποιας πρωτοβουλίας, αντί η ουσία του προβλήματος που ζητεί λύση; Μήπως ισχύει το ότι δεν είναι πως δεν ξέρουν το πρόβλημα, αλλά το ότι δεν θέλουν να ξέρουν το πρόβλημα;
Σ’ αυτή τη δεύτερη ομάδα ερωτημάτων που αφορούν και στην ουσία και στο περιεχόμενο της όποιας διαπραγμάτευσης ή πρωτοβουλίας και πάλι πρέπει να καταθέσουμε τη μονοσήμαντη τοποθέτησή μας.
«Εμείς τα θύματα της εισβολής και της κατοχής, είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να μπούμε σε διαπραγμάτευση ουσίας για την επίτευξη συμπεφωνημένης λύσης. Συμπεφωνημένης λύσης, που θα τεθεί με δημοψήφισμα στην κρίση του λαού, λύσης που να συνάδει με το διεθνές δίκαιο και να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς εκπτώσεις, περιορισμούς και παρεκκλίσεις. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο».
Ώστε και πάλι η πίεση να στραφεί προς την Τουρκία για να εκλείψει και η τραγική ειρωνεία της δήθεν αποενοχοποίησής της και να υποχρεωθεί ή να αποδεχτεί το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο ή να μείνει έκθετη απέναντι στο σύγχρονο κόσμο, που δε θα έχει οποιονδήποτε επιχείρημα για να τη στηρίξει.
Και ας μεταφέρουμε με εμμονή προς όλους και το ότι: «Η κυριαρχία κι η κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αδιαπραγμάτευτη και ότι η όποια πρωτοβουλία λύσης πρέπει να συνυπολογίζει ως προϋπόθεση τούτη την πραγματικότητα, που είναι εδώ από το 1960, όπως και τη νέα πραγματικότητα, που είναι η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως όλον, στην Ε.Ε. από το 2004».


Και η τελευταία και πιο καίρια, για μένα, ομάδα ερωτημάτων που τίθεται και που χρήζει και αυτή μιας μονοσήμαντης τοποθέτησης. Γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος και συνεπώς, αντί αρχών και αξιών, αντί ηθικής και δικαίου, επικρατούν αποφάσεις συμφερόντων; Κι αν το γνωρίζουμε, πώς και δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε τον κοινό εκείνο παρονομαστή που θα υπηρετούσε ταυτόχρονα τόσο τα δικά μας, όσο και τα συμφέροντα των «ισχυρών της γης»; Μήπως δεν ξέρουμε ή δεν κατανοούμε τι είναι που διασφαλίζει για τους ξένους, όχι για την Τουρκία και όχι για τους Τούρκους της Κύπρου, το κάθε σχέδιο ή οι όποιες ιδέες ή προτάσεις λύσης μάς έβαλαν στο τραπέζι; Ή μήπως δεν έχουμε το θάρρος ή τη δύναμη, δέσμιοι παλαιών στερεοτύπων, προκαταλήψεων και ιδεοληψιών, να εναρμονίσουμε τα συμφέροντά μας με τα συμφέροντά τους και να φτάσουμε σε λύση και όχι διευθέτηση του Κυπριακού; Λύση που να τερματίζει την κατοχή και να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των κατοίκων του νησιού, να επιτρέπει την ακώλυτη εφαρμογή του κεκτημένου, απ’ άκρου εις άκρο του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, και να δώσει ελευθερία και μόνιμη ειρήνη. Μήπως αγνοούμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, με κρίσιμη διαχρονικά στρατηγική σημασία για το σύστημα ασφάλειας στη Ν.Α. Μεσόγειο, έχει γεωπολιτικό συγκριτικό πλεονέκτημα στο οποίο δυστυχώς οφείλει τα δεινά της αντί ως έπρεπε να οφείλει την ευτυχία, την ειρήνη, την ελευθερία, και την ευημερία της; Μήπως δεν αντιληφθήκαμε ότι οι όροι του παιγνιδιού άλλαξαν; Ότι άλλοτε ήσαν άλλοι, που τελικά δυστυχώς και όχι ευτυχώς για μας, επέτρεπαν επιλογές, ενώ σήμερα είναι τέτοιοι που δεν επιτρέπουν τις επιλογές του παρελθόντος; Είναι κανένας που δεν ξέρει ότι είναι έντονη και μόνιμη η παρουσία των Η.Π.Α. στην Κύπρο; Είναι κανένας που δεν ξέρει ότι οι Η.Π.Α. έχουν ηλεκτρονικές διευκολύνσεις, και όχι μόνον, από την κατοχική Τουρκία και την υποτελή διοίκηση των Ντεκτάς-Ταλάτ στο κατεχόμενο Λευκόνοικο και αλλού; Ότι τις ίδιες και άλλες διευκολύνσεις έχουν οι Η.Π.Α. στις βρετανικές «κυρίαρχες βάσεις» και ακόμα πιο πολλές διευκολύνσεις στην ελεύθερη περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην οροσειρά του Τροόδους και αλλού; Μήπως αγνοούμε ή αν δεν αγνοούμε, αποστρέφουμε το πρόσωπο από την πανθομολογούμενη πραγματικότητα, ότι οι Η.Π.Α. αυτό που επιδιώκουν στην Κύπρο είναι να διασφαλίσουν τους αμυντικούς τους μηχανισμούς και βέβαια και των συμμάχων τους; Δεν διερωτώμαστε γιατί έγινε η αμυντική συμφωνία Ισραήλ-Τουρκίας; Πώς και δεν μας απασχολεί ότι η Ρωσία, τώρα εσχάτως, ανακαλύπτει την ανάγκη του υπερθρακικού αγωγού, του αγωγού Βουλγαρίας – Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας – Αλβανίας για τα πετρέλαιά της; Ή την αλλαγή στάσης, έστω και λεκτική, της Ρωσίας, σε σχέση με το σχέδιο Ανάν;


Στη τρίτη και τελευταία ομάδα ερωτημάτων, που αφορούν στο «τι δέον γενέσθαι», ώστε τα συμφέροντά μας να ταυτισθούν με τα συμφέροντα των μεγάλων, η πρόταση πρέπει να είναι και πάλι μονοσήμαντη και ριζοσπαστική.
«Να ζητήσουμε και να επιδιώξουμε την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ, ως πλήρες μέλος, ανεξάρτητα από όσες και όποιες αρνητικές μνήμες κι αν έχει ο λαός μας ή όση και όποια προκατάληψη κι αν έχει μερίδα του λαού μας».
Και ας μη λεχθεί ότι δεν μας θέλουν ή δεν μας κάνουν μέλος και τα τοιαύτα. Γιατί ούτε και στην Ε.Ε. μάς ήθελαν. Ούτε στην Ε.Ε. μπήκαμε χωρίς αγώνα. Αλλά μπήκαμε. Γιατί οι ΗΠΑ να αρνηθούν νατοϊκή Κυπριακή Δημοκρατία, όταν έχουν ανοικτά προβλήματα, που θα πάνε σε μάκρος χρόνου στην περιοχή, όπως στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη – Ισραήλ, Ιράν αλλά ακόμα και στη Συρία. Τι θα ήθελαν πιο πολύ οι Η.Π.Α. από το να έχουν δυνάμεις τους, ως νατοϊκές, στην πιο ταραγμένη περιοχή του κόσμου; Και πώς θα μπορούσαν οι Άγγλοι να αρνηθούν να παραχωρήσουν τις κυρίαρχες βάσεις τους στο πλέγμα των νατοϊκών υποδομών ασφάλειας της Κύπρου, όταν οι ίδιοι έλεγαν ότι ήταν έτοιμοι να τις παραχωρήσουν, εν μέρει έστω, στην Ενωμένη Κύπρο του σχεδίου Ανάν; Και ποια δικαιολογία θα έχουν πλέον, οι όποιοι τρίτοι, για να ζητούν να συνεχίσουν να υπάρχουν εγγυήτριες δυνάμεις (και οι τρεις νατοϊκές), όταν θα είναι και η Κυπριακή Δημοκρατία μέρος της συμμαχίας τους; Ποια δικαιολογία μπορεί να επικαλεσθεί η Τουρκία για διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων; Και ποια για διατήρηση στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έστω και ενός Τούρκου στρατιώτη; Γνωρίζουμε όλοι ότι υπάρχουμε, γιατί το ‘55 αναλάβαμε έναν αγώνα που οδήγησε στην Ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία που μας κράτησε όρθιους και το 63-64 και το 74 και για σαράντα τέσσερα συναπτά χρόνια. Γνωρίζουμε ότι αν σήμερα διεκδικούμε, για πρώτη φορά στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας με συγκριτικό πλεονέκτημα, την εθνική και φυσική επιβίωσή μας, το οφείλουμε στο ότι αναλάβαμε και επιτυχώς φέραμε εις πέρας τον αγώνα ένταξής μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Είναι λοιπόν η ώρα να πάρουμε αποφάσεις που θα μας απαλλάξουν από την τουρκική κατοχή, από τα ξένα στρατεύματα, τα επεμβατικά δικαιώματα, τις εγγυήσεις, τις «κυρίαρχες βάσεις» και την ανασφάλεια, εντασσόμενοι στο ΝΑΤΟ. Έχουμε την πολιτική βούληση να εγκαταλείψουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις του παρελθόντος, για να πετύχουμε την απαλλαγή από την κατοχή; Να ταυτίσουμε τα συμφέροντά μας με τα συμφέροντα των «ισχυρών της γης»; Ιδού η απορία. Που απαιτεί μονοσήμαντη τοποθέτηση, όχι, «ναι μεν αλλά»... Ούτε γρίφους του τύπου «ήξεις αφήξεις». Και η μονοσήμαντη τοποθέτηση επαναλαμβάνω είναι: «Η επιδίωξη ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ». Σε μας λοιπόν εναπόκειται να κάνουμε τις μονοσήμαντες τοποθετήσεις μας, για να απαλλαγούμε από τις γνωστές εποικοδομητικές ασάφειες και να υποχρεώσουμε εκόντες ακόντες τους «ισχυρούς της γης» να δουν κατάματα ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται και εξυπηρετούνται από μια Κυπριακή Δημοκρατία απαλλαγμένη από την κατοχή, την οποία να διέπει το διεθνές δίκαιο και στην οποία να εφαρμόζεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μια Κυπριακή Δημοκρατία, ανεξάρτητη και κυρίαρχη, όπως από το 1960 αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ, ενταγμένη ως πλήρες και ισότιμο μέλος στην Ε.Ε., όπως έγινε από το 2004, και μια Κυπριακή Δημοκρατία μέλος του ΝΑΤΟ, που αν το επιδιώξουμε, θα το επιτύχουμε, για να αξιοποιήσουμε επιτέλους το συγκριτικό γεωπολιτικό μας πλεονέκτημα. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Δύσβατος μεν, ο μόνος δε.

  Περιεχόμενα
¶ποψη: Ο συντελεστής «beta» μιας μετοχής. Η ερμηνεία του συντελεστή
¶ρθρο: ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Η ώρα των μονοσήμαντων τοποθετήσεων
¶ρθρο: ΟFFSHORING: Η νέα τάση στους μεγαλύτερους παγκόσμιους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς
¶ρθρο: Επενδύσεις σε θέματα τέχνης
Αφιέρωμα: Επιχειρήσεις Δημοσίου: Στόχος η μεγιστοποίηση της αξίας τους
Αφιέρωμα: Call Centers Ένας θεσμός που κερδίζει συνεχώς μερίδια
Editorial: Λείπει το όνειρο, το φως και το δοξάρι...
Επενδύσεις: Συνεχίζεται η συσσώρευση
Επενδύσεις: Η Σοφοκλέους μετά το front running
Ευρωπαΐκή Πίστη: Κερδίζει δίκτυα και μερίδια αγοράς
Επενδύσεις: Το νέο στοίχημα των κερδοσκόπων
Επενδύσεις: Αναζητούνται νέα επίπεδα στήριξης
Επενδύσεις: Η θεωρητική καμπύλη των spot επιτοκίων

 Όροι και προϋποθέσεις του site