Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Δείτε τον απολογισμό της εκδήλωσης

Older Conferences

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

Δείτε τον απολογισμό του Συνεδρίου

More ...

 


Οκτώβριος 2008                              

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ


ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΙΠΑΝ:
Πώς θα βγούμε από την κρίση


Ανθολογία επικαίρων ρήσεων από ανθρώπους με σημαντικό ρόλο στα παγκόσμια οικονομικά δρώμενα. Άλλες συμπλέουν μεταξύ τους, ενώ άλλες αποκλίνουν σημαντικά. Όπως και να έχει το ζήτημα, στις μέρες πολλής σκέψης (και περίσκεψης) που η απανταχού επενδυτική κοινότητα περνά, ακόμη λίγα ερεθίσματα προβληματισμού δεν κάνουν κακό.



Χρειαζόμαστε ένα νέο "New Deal"*...
«Νομίζω ότι ένα νέο "New Deal" είναι απαραίτητο, για να αντιμετωπισθεί το τρέχον κραχ. Προκειμένου να αποτρέψουμε την κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, ως επακόλουθο αυτού του κραχ, πρέπει να αυξήσουμε τις χορηγήσεις ενυποθήκων δανείων, να περιορίσουμε τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς και να δημιουργήσουμε ένα φορέα διαχείρισης των ακινήτων περιουσιών μέχρι τα μέτρα να αποδώσουν. Το κράτος πρέπει να αναπτύξει έντονη σχετική δραστηριότητα.
Επιπλέον, πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί την αποπληρωμή των δανείων, προκειμένου να αποτρέψουν τις εκδιώξεις ανθρώπων από τα σπίτια τους. Πρέπει, επίσης, να τροποποιήσει τον περί Πτωχεύσεων Νόμο, ο οποίος τώρα δεν επιτρέπει στους δικαστές να επαναρυθμίσουν την αποπληρωμή ενυποθήκων δανείων πρώτης κατοικίας. Στον επιχειρηματικό κόσμο δεν αρέσουν τέτοιου είδους κρατικές παρεμβάσεις, επειδή μειώνουν την αποδοτικότητα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, αλλά τώρα δεν υπάρχει επιλογή. Τα hedge funds είναι αυτά που θα πληγούν κυρίως, αλλά αυτά δεν είναι παρά μία τεχνητή οικονομική δραστηριότητα που στην πραγματικότητα δεν παράγει τίποτα.
Θα πρόσθετα ότι το κράτος πρέπει να συμβάλει στη δημιοουργία μιας νέας πηγής ζήτησης. Σκέφτομαι, για παράδειγμα, τη δημιουργία μιας μεγάλης βιομηχανίας με αντικείμενο την αντιμετώπιση του φαινομένου της παγκόσμιας υπερθέρμανσης. Ο στόχος της μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, αλλά τελικώς αυτές θα αποβούν κινητήρια δύναμη για την οικονομία, άρα και υποκατάστατο στην φθίνουσα κατανάλωση».
(Τζορτζ Σόρος,
πρόεδρος της Soros Fund Management)


... και ένα νέο "Μπρέτον Γουντς"*
«Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα νέο «Μπρέτον Γουντς» γύρω μας, μία νέα δομή της οικονομίας για τα επερχόμενα έτη. Κάποιες φορές, απαιτείται μία κρίση προκειμένου οι άνθρωποι να κατανοήσουν ότι αυτό που ήταν προφανές και έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, δεν μπορεί να αναβληθεί άλλο. Τώρα, όμως, οφείλουμε να δημιουργήσουμε την κατάλληλη οικονομική δομή για την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Χρειάζεται μία σύνοδος των ηγετών όλου του κόσμου, όπου θα συμφωνηθούν οι αρχές και η πολιτική της αναδιοργάνωσης του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.»
(Γκόρντον Μπράουν,
πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου)


Η αυτορρύθμιση δεν λειτούργησε
«Αυτό που διαπιστώνω σήμερα είναι ότι η αυτορρύθμιση της αγοράς δεν λειτούργησε και ότι η κρίση έδειξε την ανάγκη αναδιοργάνωσης του συστήματος».
(Ντομινίκ Στρος-Καν,
πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου)


Δυσανάλογος ο ρόλος των τραπεζών
«Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος είχε αποκτήσει δυσανάλογα μεγάλο ρόλο στην οικονομία  εις βάρος άλλων κλάδων. Ο ρόλος αυτός τώρα θα μειωθεί σε πιο σωστές αναλογίες».
(Τζορτζ Σόρος,
πρόεδρος της Soros Fund Management)


Οι τράπεζες οφείλουν να διδαχθούν
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ενώ υπάρχει ρευστότητα, δεν διοχετεύεται από τη μία τράπεζα στην άλλη υπό μορφή δανεισμού. Οι εμπορικές τράπεζες προτιμούν να συναλλάσσονται με τις κεντρικές, με αποτέλεσμα να έχει παγώσει η διατραπεζική. Ανάλογες εξελίξεις είχαμε και το 1930. Γι’ αυτό, οι τράπεζες οφείλουν να διδαχθούν από την ιστορία και να αφήσουν τη ρευστότητα να διοχετευθεί στο σύστημα. Για την έξοδο από την κρίση, κλειδί είναι η κεφαλαιακή αναδιάρθρωση των τραπεζών, με συμμετοχή των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών στο μετοχικό κεφάλαιό τους».
(Μάικλ Κλέιν,
αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας)


Η πηγή της αιμορραγίας
Η κυβέρνηση (των ΗΠΑ) απέρριψε – τον περασμένο Φεβρουάριο- ένα πρόγραμμα αποτελεσματικών ερεθισμάτων για την οικονομία, που θα περιελάμβανε αύξηση των παροχών ανεργίας και ενίσχυση των τοπικών και πολιτειακών αρχών, για την εκτέλεση έργων υποδομής, που θα τόνωναν την απασχόληση, τα εισοδήματα και την κατανάλωση, ενώ ακόμη υποστηρίζει ότι δεν χρειαζόμαστε ένα τέτοιο πρόγραμμα. Γιατί δεν λαμβάνουν τέτοια μέτρα, που θα αντιμετώπιζαν την πηγή της αιμορραγίας και θα βοηθούσαν εκατομμύρια Αμερικανών να μη χάσουν τα σπίτια τους;
(Τζόζεφ Στίγκλιτς, Νόμπελ Οικονομίας,
πρώην αντιπρόεδρος Παγκόσμιας Τράπεζας και σύμβουλος του Προέδρου Κλίντον)


Συστημική κατάρρευση
«Οι αυξανόμενες ανησυχίες για τη φερεγγυότητα μερικών από τους μεγαλύτερους αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς οικονομικούς θεσμούς έχουν ωθήσει το διεθνές οικονομικό σύστημα στο χείλος μιας συστημικής κατάρρευσης».
(Ντομινίκ Στρος-Καν,
επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου)


Δεν έφταιξα εγώ (1)
«Αισθάνομαι απαίσια γι ό,τι έγινε, αλλά η διοίκηση της εταιρίας έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι της για να την προστατεύσει. Απέτυχε, όμως, επειδή αντιμετώπισε ένα οικονομικό τσουνάμι, ισχυρότερο από οποιαδήποτε εταιρία και οποιονδήποτε κλάδο της αγοράς».
(Ρίτσαρντ Φαλντ,
τ. διευθύνων σύμβουλος της Lehman Brothers. 
Οι αμοιβές του για τα τελευταία οκτώ έτη ήταν 484,8 εκατ. δολ.)


Δεν έφταιξα εγώ (2)
«Κοιτάζοντας πίσω στη θητεία μου ως διευθύνοντος συμβούλου, δεν πιστεύω ότι η AIG μπορούσε να έχει κάνει οτιδήποτε διαφορετικό».
(Ρόμπερτ Γουίλαμσταντ,
 τ. διευθύνων σύμβουλος της AIG. Για τις υπηρεσίες του το τελευταίο έτος
αμείφθηκε με 4 εκατ. δολ.)


Ανεπαρκές το πακέτο Πόλσον
Υπάρχουν τέσσερα θεμελιώδη προβλήματα σχετικά με το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα, αλλά η πρόταση Πόλσον αντιμετωπίζει μόνο το ένα:


1. Τα πιστωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν όλα αυτά τα «τοξικά προϊόντα» (που τα ίδια δημιούργησαν) και καθώς κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν σχετικά με την αξία τους, κανείς δεν είναι πρόθυμος να δανείσει κανέναν. Η προσέγγιση Πόσλον «λύνει» αυτό το πρόβλημα μεταφέροντας τον κίνδυνο σε μας, τους φορολογουμένους, χωρίς μάλιστα οποιοδήποτε αντάλλαγμα.


2. Υπάρχει μία μεγάλη και διευρυνόμενη τρύπα στους ισολογισμούς των χρηματοπιστωτικών εταιριών (καθώς οι τράπεζες χορήγησαν δάνεια πέραν των δυνατοτήτων που οι δανειολήπτες είχαν να τα αποπληρώσουν) και αυτή την πραγματικότητα καμία οικονομική αλχημεία δεν μπορεί να την διορθώσει. Αν, όπως ο Πόλσον ισχυρίζεται, οι τράπεζες λαμβάνουν δίκαιο τίμημα για τις άθλιες υποθήκες τους και τα σύνθετα προϊόντα στα οποία τις έχουν εντάξει, η τρύπα στους ισολογισμούς τους θα παραμείνει. Αυτό που χρειάζεται είναι μία διαφανής διοχέτευση κεφαλαίου, όχι το αδιαφανές τέχνασμα που πρότεινε η κυβέρνηση.


3. Η οικονομία μας έχει υπερσυμπιεσθεί από τη φούσκα των ακινήτων η οποία έσκασε. Οι καλύτεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι τιμές των κατοικιών έχουν ακόμη περιθώριο να υποχωρήσουν πριν επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα. Κι αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν κι άλλες κατασχέσεις, πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει, όσα λόγια και αν ειπωθούν με σκοπό να ενισχύσουν την αγορά. Ο κρυφός σχεδιασμός της κυβέρνησης μπορεί να περιλαμβάνει την ουσιαστική ώθηση μεγάλου αριθμού ακινήτων έξω από την αγορά, των οποίων η κατάσταση και η αξία θα επιδεινωθεί δραστικά, με τους φορολογουμένους να πληρώνουν αυτό το κόστος.


4. Υπάρχει μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης, ένα χάσμα αξιοπιστίας. Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση χειρίσθηκε την όλη οικονομική κρίση κατάφερε να διευρύνει αυτό το χάσμα.


(Τζόζεφ Στίγκλιτς, Νόμπελ Οικονομίας,
πρώην αντιπρόεδρος Παγκόσμιας Τράπεζας και σύμβουλος του Προέδρου Κλίντον)


* New Deal: Το όνομα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ έδωσε στη σειρά προγραμμάτων, που εφάρμοσε μεταξύ 1933 και 1936 για την έξοδο της χώρας από τη Μεγάλη Ύφεση (δημιουργία θέσεων εργασίας, θέσπιση κοινωνικής ασφάλισης, αναδιάρθρωση επιχειρηματικού τομέα, κ.λπ.).


Bretton Woods: To σύστημα νομισματικών, εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των κυριοτέρων βιομηχανικών χωρών του κόσμου, που καθιερώθηκε προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Ιούλιο του 1944, στο Μπρέτον Γουντς του Νιου Χάμσαϊρ, ΗΠΑ (ίδρυση Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Παγκόσμιας Τράπεζας, κ.λπ.).


 

  Περιεχόμενα
Editorial
Επενδύσεις Προτάσεις Αγοράς
Επιχειρηματικά Βραβεία ΧΡΗΜΑ - South-East Europe Investment Conference 2008
Αφιέρωμα: Asset Managemnet
Αφιέρωμα: Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη
Αφιέρωμα: Αμυντική Βιομηχανία
Αφιέρωμα: Αγορά Διαδικτύου
Επικαιρότητα
Φάκελοι
¶ρθρο: Προβλέπονται συγχωνεύσεις ευρωπαϊκών τραπεζών
Αποκλειστικότητα Euromoney - Πώς τα κατάφερε η Goldman Sachs:Στη διαχείριση κινδύνου "παίζει μπάλα" μόνη της
Αποκλειστικότητα Euromoney: Η κρίση των ακινήτων, γόνιμο έδαφος για τα Κρατικά Επενδυτικά Κεφάλαια
¶ρθρο: Η μετάβαση στα ΔΠΧΠ και η επίδρασή της στις εταιρίες του κλάδου τεχνολογίας του ΧΑ
Έρευνα της Stat Bank: ¶νω των 11 δισ. ευρώ ο τζίρος της αγοράς αυτοκινήτου
Έρευνα: Βιομηχανία "δύο ταχυτήτων" η ελληνική τουριστική αγορά
Επενδυτικά Θέματα
Στα ενδότερα της οδού Σοφοκλέους
Νέα της Αγοράς
Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου...

 Όροι και προϋποθέσεις του site